بازتاب کنسرت مشترک ایران و ترکیه؛ تحسین بانوان هنرمند ایرانی در روزنامه آیدینلیک
به گزارش وبسایت صنعت جهان، در پی برگزاری موفقیتآمیز کنسرت مشترک ارکستر سازهای ملی ایران و گروه موسیقی تصوفی ترکیه در آنکارا به مناسبت بزرگداشت حافظ در سال فرهنگی ۲۰۲۵، یک یادداشتی تحسینآمیز از سوی خانم شعله پرینچک، همسر رهبر حزب وطن ترکیه، در روزنامه “آیدینلیک” منتشر شد که بازتاب گستردهای از توانمندیهای هنرمندان ایرانی داشت.
خانم پرینچک در بخشی از یادداشت خود به تمجید از اجرای مشترک ارکستر سازهای ملی ایران و گروه موسیقی تصوفی ترکیه پرداخت و با اشاره به اشتراکات فرهنگی و تاریخی ترکیه و ایران نوشت: “سال ۲۰۲۵ به عنوان فرهنگی ترکیه و ایران نامگذاری شده است. به دلیل جنگ (۱۲ روزه) بسیاری از برنامههایی که برای بزرگداشت این سال پیش بینی شده بود، لغو شد. میراث قدیمی که دو ملت را به هم پیوند داده است این دو کشور واقعاً دوستان قدیمی هستند. در فرهنگ ما به کسانی که همزمان متولد شدهاند… به کسانی که مادرانشان در یک زمان زایمان کردهاند… به کسانی که همزمان چهل سالگی خود را تجربه کردهاند… به کسانی که وقتی شیرشان کم یا ناکافی بود به کمک نوزادانشان شتافتند… میگویند: «چهلشان با هم تلاقی کرده است» بدین معنا که دارای اوصاف و سرنوشت مشترک هستند. از این جهت باید بگویم که «ترکیه و ایران یکسان هستند» ما به وضوح از یک شیر تغذیه کردهایم… از سازها گرفته تا کلاممان، انقلابهایمان در هم تنیده شدهاند و همدیگر را تقویت میکنند. شاعران ترک به فارسی نوشته اند و بنیانگذاران مشهور تاریخ ایران به ترکی. همین… به همین دلیل این سال بسیار مهم است.”
خانم پرینچک در بخش دیگری از مطلب خود گریزی به کنسرت حافظ میزند و مینویسد: در ۱۴ اکتبر، ما به همراه هیئت بزرگی از حزب میهن در “کنسرت یادبود حافظ شیرازی” در مرکز موسیقی ارکستر سمفونی ریاست جمهوری در آنکارا شرکت کردیم. ارکستر سازهای ملی ایران و گروه موسیقی تصوفی ترکیه از قونیه برای کنسرت مشترک روی یک صحنه بودند. ابتدا، اجرای جداگانه با رهبران مختلف، سپس کنسرتی با یک رهبر واحد. چقدر هماهنگ… ریشههای عمیق موسیقی دو کشور، ما را به هزاران سال قبل برد. ارتباط سازهای دو ارکستر واضح بود؛ نامهای آنها یا شبیه هم است یا نیست. اما چقدر متنوع است. فقط باید ببینید. نتوانستم تعداد خانمها و آقایان را بشمارم، زیرا در حال گوش دادن و لذت بردن از نغمهها و نواهای متمایز هر یک از آنها بودم. نمیتوانستم تعداد سازها را شمرد. بسیار زیادند. اما اگر با چشمان بسته به صدای آنها گوش دهید، میتوانید تشخیص دهید که کدام صدا مال کدام ساز است.”
پرینچک در بخش دیگری از یادداشت خود به حضور بانوان نوازنده ایرانی در این برنامه اشاره کرده و مینویسد: باید اعتراف کنم، هنگام گوش دادن به ارکستر سازهای ملی ایران، نمیتوانستم چشم از سه هنرمند زن حاضر در این گروه بردارم: مژگان محمدحسینی (نوازنده قانون)، مریم ملا (نوازنده تنبک) و آناهیتا جزء رمضانی (نوازنده تار). چه استادانی در این سن کم… اعتماد به نفسشان… چقدر با هم جور هستند… چشمانشان به رهبر ارکستر بود، انگار با تمام وجودشان صدا و زندگی به انسان میبخشند.”
وی در بخش دیگری از مطلب خود با اشاره به سخنان افتتاحیه محمد نوری ارسوی، وزیر فرهنگ و گردشگری، مبنی بر ضرورت کشف مجدد میراث فرهنگی مشترک ایران و ترکیه نوشته است: “کشف مجدد” در واقع دردناک است. آیا هزار سال فرهنگ مشترک میتواند دوباره کشف شود؟ اما واقعیت دارد… زیرا بمباران فرهنگی غربمحور تلاش کرده است تا ما ریشههای خود را فراموش کنیم. در واقع، ما میدانیم که این، دقیقاً هدف مراکز وابسته به سیا است. اما تسلیم کردن ملت
