بحران زوال عقل در ژاپن/ رباتها به داد انسانهای سرگردان میرسند
به گزارش وبسایت صنعت جهان، طبق آمار منتشر شده در رسانههای ژاپنی، سال گذشته بیش از ۱۸ هزار سالمند مبتلا به دمانس در این کشور خانههای خود را ترک کرده و سرگردان شدند. تقریبا ۵۰۰ نفر از آنها بعدا در حالی پیدا شدند که جان خود را از دست داده بودند.
پلیس ژاپن اعلام کرده است که این چنین مواردی از سال ۲۰۱۲ دو برابر شده و این نشاندهنده افزایش فشارها بر پیرترین جامعه جهان است. با کوچک شدن دایره نیروی کار و محدودیتهای شدید برای ورود کارگران خارجی برای انجام مراقبتهای ویژه، این بحران پیچیدهتر هم شده است.
دولت ژاپن از دمانس بهعنوان یکی از فوریترین چالشهای سیاستی خود نام برده است. وزارت بهداشت ژاپن تخمین زده است که هزینههای مراقبت اجتماعی و بهداشتی مرتبط با دمانس که در سال ۲۰۲۵ میلادی حدود ۹ تریلیون ین (۵۸ میلیارد دلار) بود تا سال ۲۰۳۰ به ۱۴ تریلیون ین (۹۰ میلیارد دلار) خواهد رسید. به همین خاطر دولت این کشور در جدیدترین استراتژیاش نشانههایی از چرخش جدیتر به سمت فناوری برای کاهش این فشارها ارائه داده است.
در سراسر ژاپن، سیستمهای مبتنی بر GPS برای ردیابی افرادی که سرگردان میشوند، به کار گرفته شدهاند. در برخی از مناطق برچسبهای پوشیدنی GPS که در لحظهای که فردی از یک منطقه تعیینشده خارج میشود، به مسئولان هشدار میدهد. در برخی از شهرها هم کارکنان فروشگاههای زنجیرهای اطلاعرسانی لحظهای دریافت میکنند که نوعی شبکه ایمنی اجتماعی است که میتواند فرد گمشده را ظرف چند ساعت پیدا کند.
شرکتهای تکنولوژیک هم در تلاش برای توسعه فناوریهایی هستند تا بتوانند دمانس را زودتر تشخیص دهند. aiGait، محصول شرکت فوجیتسو از هوش مصنوعی برای تحلیل وضعیت بدن و الگوهای راه رفتن استفاده میکند و علائم اولیه زوال عقل ازجمله کشیده شدن پاها هنگام راه رفتن، چرخش کند یا دشواری در ایستادن را شناسایی کرده و درعینحال خطوط اسکلتی تولید میکند که پزشکان میتوانند در معاینات معمول آنها را بررسی کنند.
دانشگاه واسدا نیز بر روی توسعه AIREC، یک ربات انساننمای ۱۵۰ کیلویی که قرار است مراقب آینده انسانها باشد کار میکنند. این ربات میتواند به فرد کمک کند تا جورابهایش را بپوشد، تخممرغ را هم بزند و لباسها را تا کند. دانشمندان دانشگاه واسدا امیدوارند که AIREC در آینده نزدیک بتواند پوشک افراد را عوض کرده و از بروز زخم بستر در بیماران جلوگیری کند.
در خانههای سالمندان ژاپن، از رباتهای مشابهی برای پخش موسیقی برای سالمندان یا هدایت آنها در انجام تمرینات کششی ساده استفاده میشود. این رباتها درعینحال شبها بیماران را زیر نظر میگیرند و پرستاران با قرار دادن این رباتها در زیر تشک بیماران، خواب و وضعیت آنها را ردیابی میکنند و بدین ترتیب نیاز به حضور پرسنل انسانی برای گشتهای شبانه کاهش یافته است.
در توکیو، رستورانی به نام “سفارشهای اشتباه” تأسیسشده که در آن بیماران مبتلا به زوال عقل غذا را برای مردم سرو میکنند. مؤسس این رستوران برای تأسیس آن از تجربهٔ مشابه ابتلای پدرش به این بیماری الهام گرفته و با افتتاح این رستوران قصد دارد تا افراد مبتلا به این بیماری بتوانند همچنان با جامعه در تماس بمانند و احساس هدفمندی کنند.
توشیو موریتا، یکی از خدمتکاران کافه این کافه، برای آنکه یادش بماند که کدام میز چه چیزی سفارش داده، گلهای روی میزها را نشانهگذاری میکند. او باوجود ابتلا به زوال شناختی، از این تعامل لذت میبرد و اشتغال او در این کافه، برای همسرش فرصتی برای استراحت است و درعینحال به خودش هم کمک میکند تا فعال بماند.
وجود مکانهایی مثل این رستوران نشان میدهد که چرا مداخلات اجتماعی و حمایتهای جامعه واقعاً حیاتی هستند. تردیدی نیست که فناوری میتواند
