خانواده‌های الهام‌بخش؛ بهار بی‌خزان ایران

به گزارش وبسایت صنعت جهان، ملک‌الشعرای بهار، یکی از چهره‌های شاخص ادبیات معاصر ایران، در زمان خود به یک زندگی پرتنش سیاسی، فرهنگی و ادبی نایل آمد. او با شعرهای خود نه‌تنها از زیبایی سخن می‌گفت، بلکه از وضعیت سیاسی و اجتماعی ایران نیز فریاد زد و در این مسیر، بار‌ها تحت فشار قرار گرفت، تبعید شد و زندان را تجربه کرد.

بهار در سال ۱۲۶۵ خورشیدی در شهر مشهد به دنیا آمد. خانه او، خانه‌ای معمولی نبود، بلکه خانه‌ای بود که شعر، بخشی از زندگی روزمره آن بود. پدرش، میرزا محمدکاظم صبوری، شاعر شناخته‌شده خراسان و ملک‌الشعرای آستان قدس رضوی بود. این محیط ادبی، باعث شد محمدتقی بهار از همان کودکی در فضایی رشد کند که واژه‌ها اهمیت داشتند. کتاب، گفت‌و‌گو و بحث‌های علمی جزئی از زندگی خانوادگی آنان بود.

محمدتقی بهار خیلی زود خواندن و نوشتن را آموخت. آموزش‌های ابتدایی را در مکتب‌خانه گذراند، اما آموزش اصلی‌اش در خانه اتفاق افتاد. پدرش، سخت‌گیر، اما دقیق بود. شعر را آسان نمی‌گرفت و به فرزندش هم اجازه نمی‌داد ساده از کنار آن بگذرند. وزن، قافیه و زبان، همه باید به درستی رعایت می‌شدند.

زمانی که محمدتقی هجده‌ساله شد پدرش را از دست داد. این اتفاق، زندگی او را به‌طور جدی تغییر داد. او RESPONSIBLE مسئولیت خانواده بر دوش او افتاد. اما در آن زمان جامعه در حال تغییر بود و بهار هم نمی‌توانست همانند پدرش تنها شاعر دربار بماند؛ بدین ترتیب او آرام‌آرام وارد فضای اجتماعی و سیاسی کشور شد و شعر را از ستایش قدرت، به سمت نقد قدرت سوق داد.

ملک‌الشعرای بهار در کنار زندگی پرتنش سیاسی و فرهنگی، زندگی خانوادگی خود را نیز داشت. او در جوانی و در دوران اقامت در مشهد، نخستین ازدواج خود را انجام داد. اما پس از مدت کوتاهی با فوت همسرش این زندگی مشترک به پایان رسید.

بعد از مهاجرت بهار به تهران و استقرار در فضای فرهنگی و سیاسی پایتخت، او برای بار دوم ازدواج کرد. ازدواج دومش در دوره‌ای صورت گرفت که بهار به چهره‌ای شناخته‌شده در شعر، مطبوعات و سیاست تبدیل شده بود. ثمره این ازدواج نیز فرزندانی بود که در فضایی فرهنگی و اهل مطالعه رشد کردند.

یکی از مهم‌ترین و ماندگارترین آثار ملک‌الشعرای بهار، قصیده «دماوندیه» است. این شعر نه‌تنها جایگاه ادبی دارد، بلکه بازتابی از وضعیت سیاسی و اجتماعی ایران در یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر محسوب می‌شود.

ملک‌الشعرای بهار در اردیبهشت ۱۳۳۰ در تهران درگذشت و در آرامگاه ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. با مرگ او، یکی از تأثیرگذارترین اندیشمندان ادبی و فرهنگی ایران از این دنیا چشم فرو بست، اما حضور معنوی وی در زمزمه تاریخ به پایان نرسید. شعر‌های او، نوشته‌های پژوهشی‌اش و نقش او در شکل‌گیری ادبیات معاصر ایران همچنان زنده ماند.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان