«دانش» به مثابه «سلاح»؛ چگونه امام باقر (ع) مسیر تاریخ را بدون شمشیر تغییر داد؟

به گزارش وبسایت صنعت جهان، امام محمدباقر (ع) یکی از چهره‌های مهم تاریخ اسلام است که در زمینه تفسیر قرآن، روایات گسترده‌ای به یادگار مانده است. این روایات، قرآن را از متن مقدس به راهنمای زندگی تبدیل می‌کند و از این رو، امام محمدباقر (ع) را یکی از برجسته‌ترین علمای شیعه می‌دانند.

امامت امام محمدباقر (ع) پس از شهادت پدر بزرگوارشان، امام زین‌العابدین (ع)، آغاز شد. او در دوران خود، با دانش قیام کرد؛ دانشی که ریشه در وحی داشت و شاخه‌هایش تمام عرصه‌های زندگی انسان را دربرمی‌گرفت. امام محمدباقر (ع) در زمانی زندگی می‌کرد که جامعه اسلامی زخمی، سرگردان و تشنه حقیقت بود. مردم هنوز داغ عاشورا را در دل داشتند و در جست‌وجوی پاسخی برای این پرسش بودند که چگونه می‌توان هم دیندار بود و هم آگاه.

امام محمدباقر (ع) در کربلا، کودکی پنج یا شش ساله بود که در کنار عمه‌اش حضرت زینب(س) و پدرش امام سجاد(ع)، رنج اسارت را تا شام تجربه کرد و شاهد عینی بزرگ‌ترین تراژدی تاریخ اسلام بود. در نگاه شیعه، علم امام وابسته به سن و سال نیست. امام، حامل نوری است که خداوند درباره اهل‌بیت(ع) فرمود: «إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَكُمْ تَطْهِیرًا»

امام محمدباقر (ع) فرصتی به دست آورد تا علوم قرآنی، فقهی، کلامی، اخلاقی و معنوی را به‌صورت نظام‌مند برای جامعه تبیین کند. او در دوران خود، مدرسه‌ای بنیان نهاد که بعدها به شالوده تمدن علمی شیعه تبدیل شد. این مدرسه صرفاً حلقه درس نبود؛ بلکه کارگاهی برای تربیت انسان‌های آگاه، متعهد و مسئولیت‌پذیر بود.

لقب «باقرالعلوم» به معنای شکافنده دانش است؛ عنوانی که گزارشی دقیق از نقش تاریخی امام محمدباقر (ع) است. ایشان در حوزه تفسیر قرآن، روایات گسترده‌ای به یادگار مانده است؛ گنجینه‌ای که بزرگان تفسیری شیعه مانند علی بن ابراهیم قمی و فیض کاشانی از آن بهره برده‌اند. این روایات، قرآن را از متن مقدس به راهنمای زندگی تبدیل می‌کند.

منبع: تسنیم