سفری در رگ‌های زنده خلیج‌فارس

به گزارش وبسайт صنعت جهان، در جنوب ایران، در حاشیه خلیج فارس، جایی به نام خور ماهشهر وجود دارد که نه تنها یک مسیر صنعتی است، بلکه زیستگاه بزرگ و پناهگاه موجوداتی است که در دل آب‌های عمیق زندگی می‌کنند.

در این بخش از سفر ما به جنوب، وارد دنیایی می‌شویم که نه شهر است، نه دریا، بلکه چیزی در بین این دو است. خور ماهشهر، جایی است که نسیم خلیج به بوی نمک و جلبک‌های خیس‌شده می‌آورد و در هوا، حس یک دنیای تازه ایجاد می‌کند.

نزدیک‌تر شدن به خور ماهشهر، ما را به دنیایی با شکوه می‌برد. خور موسی، جایی است که کشتی‌های بزرگ بدون نیاز به موج‌شکن وارد می‌شوند و در آن، لنجی قدیمی با رنگ آبی آفتاب‌سوخته و نم‌خورده، مثل یک یادگار قدیمی، روی آب نشسته است.

در این شلوغی‌های صنعتی، یک دلفین ظاهر می‌شود و نشان می‌دهد که خور موسی فقط یک مسیر صنعتی نیست، بلکه یک زیستگاه بزرگ است. خور ماهشهر، زایشگاهی است که سکوتش حرف می‌زند و در آن، ماهی‌ها، پرندگان و موجودات دیگر زندگی می‌کنند.

ناگفته نماند که خور ماهشهر، جایی است که مردم ماهشهر آن را قلب شهرشان می‌دانند و مردم زیادی برای دیدن این زیبایی به این شهر می‌آیند.

سرانجام، ما به خورکُن رسیدیم، جایی که آب راهی باریک از وسط شهر باز کرده است. این خور انگار آمده بود تا یادآوری کند که شهر بدون دریا، هویتی ندارد. مردم ماهشهر در کنار این خور، با نگاهی عاشقانه به آب‌ها می‌نگرند و حس می‌کنند که این آب، چیزی بیشتر از یک منظره ساده است.

خوریات، فقط آبراهه نیستند، حافظه‌اند، اقتصاد‌اند، زیست‌بوم‌اند و از همه مهم‌تر ریشه‌اند. ریشه‌هایی که اگر روزی خشک شوند، جنوب بخشی از روحش را از دست می‌دهد.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان