گریه های خاموش و سایه اعتیاد

به گزارش وبسایت صنعت جهان، در یکی از کوچه‌های قدیمی شهر کرمان، خانه‌ای خاموش و فرسوده وجود دارد که سال‌ها در سکوتی سنگین فرو رفته است. دیوار‌های ترک‌خورده و پنجره‌های بسته گویی راز‌های تلخی را در خود نگه داشته‌اند. گاهی صدای گریه‌ی خفه‌ی کودکی از درون آن شنیده می‌شود، اما هیچ‌کس پیگیرش نیست.

ساکنان این خانه، زوجی هستند که گرفتار در دام اعتیاد هستند. آنها روز‌های خود را در تاریکی و بی‌خبری از جهان پیرامون سپری می‌کنند. در میان این فضای آلوده، دختر سه‌ساله‌ای با بدنی بیمار و روانی آسیب‌دیده رشد می‌کند.

در حوالی ساعت ۱۷ عصر پاییزی، ناله‌ی کودک بلندتر از همیشه شد. همسایه‌ها که نگران شده بودند، خود را به در خانه رساندند و با صحنه‌ای دردناک روبه‌رو شدند. پدر در حال مصرف مواد بود، مادر بی‌رمق و کودک نیمه‌جان در آغوش او بود. فوراً با مرکز فوریت‌های پلیسی ۱۱۰ تماس گرفته شد و مأموران کلانتری ۲۱ کرمان در کوتاه‌ترین زمان ممکن در محل حاضر شدند.

فضای خانه پر از بوی تند مواد مخدر و دود بود. تیم اورژانس اجتماعی نیز بلافاصله وارد عمل شد تا کودک را از این وضعیت بحرانی خارج کنند. اقدامات درمانی و روانی آغاز شد و کودک برای دریافت مراقبت‌های تخصصی به مراکز درمانی منتقل شد.

کوچه در سکوتی سنگین فرو رفت، در حالی که همسایه‌ها پشت در ایستاده بودند. بی کلام و با نگاهی پر از پرسش و حیرت، چگونه ممکن است والدین، فرزند خود را نیز به ورطه‌ی نابودی بکشانند؟

تحلیل روانشناسی جواد تهامی، روانشناس بالینی، نشان می‌دهد که کودکانی که در محیط‌هایی با خشونت، اعتیاد یا بی‌توجهی والدینی رشد می‌کنند، با آسیب‌های جدی روانی و جسمی مواجه هستند. این کودکان ممکن است دچار اضطراب مزمن، ترس دائمی از محیط اطراف، اختلالات خواب و تمرکز و مشکلات رفتاری شوند.

این کودکان ممکن است در روابط اجتماعی دچار مشکل شوند و اعتماد به دیگران برایشان دشوار خواهد بود. والدینی که خود گرفتار اعتیاد هستند، توانایی پاسخ‌دهی مناسب به نیازهای کودک را ندارند. کودکان در این شرایط، نه تنها از محبت و امنیت محروم می‌شوند، بلکه در معرض خطر رشد اختلالات هویتی، مشکلات روانی بلندمدت و حتی گرایش به رفتار‌های پرخطر و اعتیاد در آینده قرار می‌گیرند.

مداخله سریع و هدفمند نقش حیاتی دارد. فراهم کردن محیط امن، حمایت روانشناختی مستمر، مراقبت‌های پزشکی و ایجاد رابطه‌ای پایدار با یک بزرگسال مراقب، می‌تواند به بازسازی حس اعتماد و امنیت کودک کمک کند. آموزش و توانمندسازی والدین نیز ضروری است تا این چرخه‌ی آسیب‌زا در خانواده‌های مشابه تکرار نشود.

در پایان، جامعه و سیستم حمایتی باید نقش خود را جدی بگیرند. غفلت از کودکان آسیب‌دیده نه تنها آینده‌ی آنها، بلکه آینده‌ی جامعه را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. هر کودک، حتی در شرایط بحرانی، حق دارد در محیطی امن و پر از محبت رشد کند.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان