یک کشف علمی که سرنوشتی هولناک را برای زمین پیشبینی کرده است! com
به گزارش وبسایت صنعت جهان، دانشمندان با تجزیه و تحلیل دادههای نیم میلیون ستاره، شواهد قانعکنندهای از ناپدید شدن سیارات با افزایش سن ستارگانشان یافتند. این پرسش اساسی را مطرح کردند که آیا این سرنوشت با پیر شدن خورشید در انتظار سیاره ما است.
خورشید ما تقریباً در نیمه راه عمر خود است و زمین نیز همینطور است. وقتی ستارگان سوخت هیدروژن خود را تمام میکنند، قطر آنها به بیش از صد برابر اندازه اولیه خود میرسد و هر سیارهای را که در نزدیکی آنها در گردش است، میبلعد. اگرچه این سرنوشت حداقل تا پنج میلیارد سال دیگر برای منظومه شمسی ما اتفاق نخواهد افتاد، اما دانشمندان اخیراً پدیدهای را مشاهده کردهاند که میتواند منادی مرگ جهان ما باشد.
تیم تحقیقاتی بینالمللی با استفاده از دادههای ماهواره تشخیص سیارات فراخورشیدی TESS، مقایسهای جامع بین منظومههای ستارهای انجام داد که هنوز در مرحله توالی اصلی خود هستند و منظومههایی که پس از اتمام سوخت خود به مرحله پیشرفتهای از حیات رسیدهاند. این مطالعه با یک نتیجه واضح به پایان رسید: هرچه یک ستاره مسنتر باشد، سیارات کمتری به دور آن میچرخند.
این ناپدید شدن به دلیل تشکیل نشدن سیارات در وهله اول نیست، بلکه به دلیل فرآیندهای مخربی است که در مراحل بعدی زندگی یک ستاره رخ میدهد. علاوه بر احتمال جذب مستقیم هنگامی که یک ستاره به غول سرخ تبدیل میشود، افزایش نیروهای جزر و مدی ناشی از انبساط ستاره، به تدریج مدار سیارات نزدیک را فرسایش میدهد و به طور بالقوه آنها را از جو خود محروم میکند یا حتی آنها را به طور کامل از هم میپاشد.
این مطالعه دادههای تقریباً نیم میلیون ستاره را تجزیه و تحلیل کرد و ۱۳۰ سیاره و کاندیدای سیارهای را در مدارهای نزدیک شناسایی کرد. نتایج نشان داد که با افزایش سن ستارگان، نسبت ستارگانی که میزبان سیارات نزدیک خود هستند، به طور قابل توجهی کاهش مییابد، که کاملاً با پیشبینیهای نظری در مورد افزایش تأثیر نیروهای جزر و مدی در طول این مراحل تکاملی مطابقت دارد.
این تحقیق با چالشهای فنی خاصی روبهرو است. اکثر سیارات قابل تشخیص در حال حاضر، سیارات غولپیکری هستند که برخلاف منظومه شمسی ما، در نزدیک ستارههای خود در گردش هستند. علاوه بر این، تشخیص سیارات در اطراف ستارههای غولپیکر به دلیل سیگنال ضعیفی که توسط عبور از مقابل چنین ستاره بزرگی تولید میشود، دشوارتر است.
متخصصان امیدوارند که ماموریتهای فضایی آینده، مانند ماموریت PLATO که قرار است در سال ۲۰۲۶ پرتاب شود، با ارائه دادههای حساستر در مورد خواص شیمیایی ستارهها و جرم سیارات، دقت این یافتهها را بهبود بخشند. این پیشرفتهای فناوری همچنین ممکن است ما را قادر سازد تا تغییرات مداری ظریف در سیاراتی را که به مرگ اجتنابناپذیر خود نزدیک میشوند، مشاهده کنیم.
در حالی که سرنوشت آتشین زمین از نظر زمانی دور به نظر میرسد، این مطالعه نشان دهنده یک نقطه عطف مهم در درک ما از رابطه حیاتی بین سیارات و ستارههایشان است و پنجره جدیدی را به منظره کیهانی چشمگیری که در آیندهای دور در انتظار منظومه شمسی ما است، میگشاید.
منبع: Space
