۱۳ آبان؛ نماد افشای جاسوسی، مقاومت و عدالت در برابر استکبار جهانی

به گزارش وبسایت صنعت جهان، سیزدهم آبان‌ماه در تاریخ ملت ایران، تنها یادآور یک رویداد سیاسی نیست، بلکه نماد یک مبارزه تاریخی میان استقلال‌طلبی ملت ایران و سیاست‌های مداخله‌گرانه و استعماری قدرتی است که در دهه‌های متمادی با ابزار‌های کودتا، جاسوسی، تحریم و جنگ روانی کوشیده است مسیر استقلال و عدالت را در ایران سد کند.

در چنین روزی در سال ۱۳۵۸، دانشجویان پیرو خط امام، در واکنش به تداوم فعالیت‌های جاسوسی ایالات متحده و دخالت‌های مکرر آن در امور داخلی جمهوری اسلامی ایران، سفارت آمریکا در تهران را تسخیر کردند؛ سفارتی که اسناد کشف‌شده از آن، بعد‌ها چهره‌ی واقعی مأموریت‌های اطلاعاتی و مداخله‌گرانه آمریکا را به‌روشنی آشکار ساخت. این اقدام نه صرفاً یک واکنش سیاسی، بلکه پاسخی تاریخی و حقوقی به دهه‌ها بی‌قانونی بین‌المللی و نقض حاکمیت ملی ایران بود؛ اقدامی که در چارچوب اصل بنیادین حق تعیین سرنوشت ملّت‌ها و اصل عدم مداخله در امور داخلی کشور‌ها قابل تحلیل است.

ریشه‌ی بی‌اعتمادی ملت ایران نسبت به آمریکا به سال‌ها پیش از انقلاب اسلامی بازمی‌گردد. در سال ۱۳۳۲ (۱۹۵۳ میلادی)، سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) با همکاری سرویس اطلاعاتی بریتانیا (MI۶)، دولت ملی و منتخب دکتر محمد مصدق را سرنگون کرد و به حاکمیت کودتایی بازگشت که منافع غرب را بر آزادی و عدالت مردم ترجیح می‌داد. این واقعه، از منظر حقوق بین‌الملل، مصداق روشن نقض اصل منع مداخله در امور داخلی کشور‌ها و نقض حق تعیین سرنوشت ملّت‌ها بود که در ماده‌ی ۲ منشور ملل متحد تصریح شده است.

با پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، ملت ایران توانست برای نخستین‌بار پس از دهه‌ها، حاکمیت ملی خود را به‌طور کامل اعمال کند. اما دستگاه سیاست خارجی و اطلاعاتی ایالات متحده هرگز از تلاش برای نفوذ در ساختار جدید بازنایستاد. شواهد فراوانی از برنامه‌ریزی‌های سفارت آمریکا در تهران برای برقراری تماس‌های پنهان، نفوذ در نهاد‌های انقلابی، جمع‌آوری داده‌های اطلاعاتی و طراحی عملیات تخریبی وجود دارد؛ اموری که آشکارا با عرف بين‌الملل و کنوانسیون‌های روابط دیپلماتیک در تضاد بوده‌اند.

اسناد به‌دست‌آمده از سفارت ایالات متحده نشان دادند که مأموریت اصلی این سفارتخانه فراتر از وظایف دیپلماتیک بوده است. از شنود و رهگیری ارتباطات داخلی، تا طراحی طرح‌های سیاسی و رسانه‌ای برای تضعیف ساختار جمهوری اسلامی ایران، همگی بیانگر عملکرد یک شبکه‌ی اطلاعاتی فعال در خاک ایران بودند. نقض اصل بنیادین دیپلماتیک در کنوانسیون وین، موجب از میان رفتن مصونیت سیاسی و مشروعیت فعالیت دیپلماتیک می‌گردد.

با بسته شدن سفارت و قطع روابط رسمی، ایالات متحده نه‌تنها از مسیر خصومت بازنگشت، بلکه ابزار‌های جدیدی برای اعمال فشار و جاسوسی علیه ایران به‌کار گرفت. جاسوسی الکترونیکی و عملیات اطلاعاتی توسط آژانس امنیت ملی آمریکا و سازمان‌های وابسته، عملیات شنود و نفوذ سایبری گسترده‌ای را علیه ایران سامان داده‌اند. این اقدامات، مصداق بارز نقض حاکمیت سایبری و تجاوز به حریم ارتباطات ملی است.

تحریم‌های یکجانبه و غیرقانونی که آمریکا از دهه ۱۹۹۰ تا امروز علیه ملت ایران اعمال کرده است، نه تنها برخلاف قواعد تجارت آزاد و اصل برابری حاکمیت‌هاست، بلکه از منظر حقوق بشر، نوعی مجازات جمعی علیه مردم ایران محسوب می‌شود. حمایت از گروه‌های تروریستی و خرابکار، با اصول بنیادین قطعنامه ۱۳۷۳ شورای امنیت سازمان ملل درباره مبارزه با تروریسم بین‌المللی در تضاد است.

امروز، با گذشت بیش از چهار دهه از آن واقعه، هنوز آثار سیاست‌های خصمانه آمریکا علیه ملت ایران پابرجاست. تحریم‌ها ادامه دارد، تلاش برای مهار علمی و فناوری ایران شدت یافته،