آیا اعضای خانواده در بهشت دوباره کنار هم خواهند بود؟

به گزارش وبسایت صنعت جهان، یکی از شبهات مهم و تأثیرگذار در مباحث معاد، مسئله سرنوشت اعضای خانواده در آخرت و نسبت پیوندهای خانوادگی با ایمان و عمل انسان است. این شبهه در آیات قرآن و روایات مورد بررسی قرار گرفته است.

به نظر می‌رسد که بسیاری از ما در هنگام فکر کردن به بهشت، این سؤال را داریم: اگر بهشت جای خوشبختی است، چرا باید بدون کسانی که دوستشان داریم آنجا باشیم؟ پدرم، مادرم، همسرم، بچه‌هایم… اگر آن‌ها نباشند، چطور می‌شود بهشت؟ این پرسش یک دغدغه قلبی است که بسیاری از ما داریم.

اولین چیزی که باید بدانیم این است که بهشت جای فراموشی نیست. قرآن به ما می‌گوید که بهشتیان با هم حرف می‌زنند، از دوستان قدیمی‌شان یاد می‌کنند و حتی می‌پرسند که فلانی کجاست. در سوره صافات می‌خوانیم: «فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَیٰ بَعْضٍ یَتَسَاءَلُونَ* یَقُولُ أَءِنَّکَ لَمِنَ ٱلمُصَدِّقِینَ» پس برخی از آنان روی به برخی دیگر نموده از همدیگر می‌پرسند، یکی از آنها می‌گوید: در دنیا همنشینی داشتم (صافات/ ۵۰ و ۵۱)

قرآن جواب روشنی به این سؤال داده است: اگر خانواده اهل ایمان باشند، کنار هم خواهند بود. در سوره طور می‌خوانیم: «وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُمْ بِإیمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَیْ‌ءٍ کُلُّ امْرِئٍ بِما کَسَبَ رَهینٌ» کسانی که ایمان آوردند و فرزندانشان به پیروی از آنان ایمان اختیار کردند، فرزندانشان را [در بهشت] به آنان ملحق می‌کنیم؛ و از [پاداش] عملشان چیزی نمی‌کاهیم؛ و هرکس در گرو اعمال خویش است.

اما اگر ایمان خانواده یکسان نباشد چی؟ جواب این است که تفاوت درجه، مانع دیدار نیست. بعضی روایات می‌گویند خداوند به خاطر لطف و رحمتش، افراد خانواده را به هم ملحق می‌کند، حتی اگر درجاتشان متفاوت باشد، بدون اینکه از پاداش کسی کم شود!

اگر کسی از خانواده‌ام اهل جهنم باشه چطور؟ اگر کسی آگاهانه راه کفر و ظلم را انتخاب کرده و اهل جهنم شده، دیگر نمی‌شود همیشه با او بود. دو مسیر کاملاً متفاوتی هستند. اولاً، بهشتیان درک عمیقی از عدالت خدا دارند و می‌دانند که هر کسی گرو اعمال خویش است. ثانیاً، خداوند وعده داده که در بهشت غل و غش و رنج از دل‌ها برداشته می‌شود. ثالثاً، رابطه میان پدری که در بهشت است و فرزندی که در جهنم، تنها یک رابطه مادی و دنیایی بوده است. رابعاً، محبت در بهشت با محبت در دنیا متفاوت است.

در آخرت این‌گونه تزاحم‌ها و تعارض‌های دنیوی وجود ندارد؛ نه جهل هست، نه هوای نفس، نه حسادت، نه دشمنی و نه رقابت. آنجا عالم شهود و محبت الهی است. انسان بهشتی در آن فضا، کسی را شایسته محبت نمی‌داند مگر خداوند متعال و کسانی را که خدا دوست دارد.

از همین رو، نسبت به جهنمی شدن پدر، مادر، فرزند یا همسر دچار اندوه و رنج نمی‌شود. یا اساساً پیوندهای دنیوی را به یاد نمی‌آورد، یا اگر به یاد بیاورد، دیگر احساس خویشاوندی و وابستگی دنیوی در او باقی نمانده است. حتی اگر بداند کسی به سبب اعمالش مورد غضب الهی قرار گرفته و در جهنم است، اندوهگین نمی‌شود؛ زیرا کسی که مغضوب خداست، محبوب دل مؤمن نخواهد بود.

سادسا، تا زمانی که امیدی به ایمان، شفاعت و تفضل الهی وجود داشته باشد، درهای رحمت بسته نیست.