آیا کنترل صدایمان دست خودمان است؟
به گزارش وبسایت صنعت جهان، بسیاری از ما در محیطهای اجتماعی، با صدای بلند صحبت کردن را به عنوان یک عادت شخصی در نظر میگیریم. اما آیا این عادت، صرفاً یک رفتار شخصی است یا ممکن است دارای پیامدهایی باشد که باید به آن توجه کنیم؟
در این باره، متخصصان گفتاردرمانی معتقدند که صدای بلند حرف زدن و فریاد زدن معمولاً در افرادی شایعتر است که شخصیتهای اجتماعی و برونگرایی دارند. این افراد عادت دارند برای نشان دادن احساسات مثل عصبانیت، ناامیدی، خوشحالی و غمشان با صدای بلند صحبت کنند یا فریاد بزنند. اما نمیدانند این کار، چینهای صوتی را با شدت محکم میکند و باعث التهاب، ضایعات مختلف در حنجره و چینهای صوتی و افزایش احتمال بروز مشکلات صدا میشود.
در بسیاری از موارد، محیطهای اجتماعی و عمومی به دلیل صدای بلند برخی افراد، به محیطهای عذابآور تبدیل میشوند. در این شرایط، میتوانیم به آیه نوزده سوره لقمان اشاره کنیم که به موضوع صدای بلند اشاره شده است. پیامبر لقمان علیه السلام به فرزندش میفرماید: «از صدایت بکاه؛ همانا ناخوشایندترینِ صداها، صدای الاغ است!» این آیه، اهمیت پایین آوردن صدا را به ما یاد میدهد.
حاج آقای قرائتی، استاد بزرگ تفسیر و معلم قرآن، در این باره میگوید: «لقمان نُه امر و سه نهی کرد و هفت دلیل برای این امر و نهیاش آورد که یکی از آنها پایین آوردن صدا بود.» او نیز تأکید میکند که اسلام، دین جامعی است که حتی برای «راه رفتن» هم دستور دارد. چه جوری راه برویم. چه جوری برخورد کنیم. چه جوری حرف بزنیم. در این آیه هم عقائد گفته شده و هم اخلاق مناسب یک انسان مسلمان است.
بنابراین، توصیه ما این است که کنترل صدای خودمان را دستمان نگیریم و حداقل چند روز تمرین کنیم که صدایمان آرامتر باشد. شاید این کار، حرفهایمان را بهتر و بیشتر از همیشه شنیده شوند. فقط کافی است هر وقت صدایمان بلند شد، یاد آیه نوزده سوره لقمان بیفتیم و با خودمان مرورش کنیم: «از صدایت بکاه؛ همانا ناخوشایندترینِ صداها، صدای الاغ است!»
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
