بازیهای جایگاه اجتماعی: چرا همیشه در حال رقابت هستیم؟
به گزارش وبسایت صنعت جهان، بازیهای جایگاه اجتماعی از جمله موضوعاتی هستند که در زندگی انسانها بسیار تأثیرگذار هستند. ویل استور نویسنده کتاب “بازی جایگاه: درباره زندگی انسان و چگونگی انجام آن” معتقد است که تمایل به کسب جایگاه اجتماعی انگیزه اصلی بسیاری از کنشهای انسانی است.
در این کتاب، استور نشان میدهد که چگونه این نیاز عمیق، از روابط شخصی تا پدیدههای جهانی را شکل میدهد. در این مقاله، با الهام از این ایده، مصادیق روزمره این بازیها در زندگی خود بررسی میشود.
بازیهای جایگاه اجتماعی چه هستند؟ اینها، بازیهایی هستند که در آنها خود را با اطرافیان مقایسه میکنیم. بازیهای جایگاه اجتماعی شامل بازیهای پولی، مادی، فکری و تحصیلی، اجتماعی و اخلاقی هستند.
بازی جایگاه پولی یک نمونه آشنا از بازی جایگاه اجتماعی است. این بازی، رقابت بر سر درآمد و ثروت است. پول به یک سنجه سریع و قابل اندازهگیری برای مقایسه اجتماعی تبدیل شده است. این مقایسه در موقعیتهای مختلفی مانند ارزیابی شایستگی ازدواج، توانایی همراهی با یک گروه اجتماعی یا حتی دریافت وام بانکی خود را نشان میدهد.
بازی جایگاه مادی نمونه دیگر از بازی جایگاه اجتماعی است. این بازی شامل نمایش لوکس برندها، خرید خودروهای گرانقیمت، پوشاک طراحیشده و اکسسوریهای خاص است. انگیزه اصلی برای بسیاری، احساس تعلق به یک گروه ممتاز یا تفاخر است.
بازی جایگاه فکری و تحصیلی رقابت بر سر مدرک و سواد است. این بازی از دوران مدرسه و رقابت بر سر نمره آغاز میشود و در بزرگسالی به اشکال دیگری ادامه مییابد. افتخار به تعداد کتابهای خوانده شده، انباشتن مدارک دانشگاهی و عنوانهای شغلی پیچیده نمونههایی از تلاش برای برتری در این میدان هستند.
بازی جایگاه اجتماعی قدیمیترین بازی جایگاه است. این بازی در تمام گروههای انسانی، از کلاس مدرسه تا محیط کار و حلقه دوستان وجود دارد. علاوه بر قدرت رسمی (مانند مقام مدیریت)، یک اقتصاد پنهان از نفوذ وجود دارد که در آن برخی افراد بدون داشتن عنوان، تصمیمگیران اصلی هستند.
بازی جایگاه در شبکههای اجتماعی، سلطنت لایک و فالوور است. معیارهای دیجیتال مانند تعداد دنبالکننده، لایک و دیدگاه به نشانههای جایگاه تبدیل شدهاند. افراد در این فضا اغلب خود را به یک برند شخصی تبدیل میکنند و زندگی خود را برای جذب توجه به نمایش میگذارند.
بازی جایگاه اخلاقی رقابت بر سر پرهیزگاری است. افراد برای نشان دادن برتری اخلاقی، پیروی از آیینها یا التزام به ارزشها با یکدیگر رقابت میکنند. اما خطر اصلی اینجاست که این رقابت به قضاوت خشک دیگران و خودبرتربینی منجر شود.
سؤال کلیدی این است: آیا بازیهایی که ما را درگیر کردهاند، به زندگی ما معنا و شادی واقعی میبخشند یا تنها خستگی و اضطراب به ارمغان میآورند؟ پاسخ شاید در تغییر میدان بازی باشد. تنها بازی که همیشه سودمند است، رقابت با خود دیروزمان است.
نتیجه نهایی این است که ارزش دارد مرتب از خود بپرسیم: «آیا امروز انسانی بهتر از دیروز هستم؟» این، سالمترین بازی جایگاهی است که میتوانیم در آن برنده شویم.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
