روایت نجات انسانها از جاده فاطمه زهرا (س)
به گزارش وبسایت صنعت جهان، یکی از جنبههای کمتر شناختهشده جاده فاطمه زهرا (س)، نقش انسانی آن در نجات آوارگان کرد عراقی است. در زمستان ۱۳۶۶، ارتش عراق در یک حمله غافلگیرانه به مناطق کردنشین شمال عراق، بسیاری از روستاها را بمباران کرد و هزاران خانواده ناچار به فرار شدند. بیش از ۱۲۰ هزار آواره عراقی از طریق همین جاده تازهساز به سمت خاک ایران حرکت کردند.
پس از موفقیت نیروهای ایرانی در عملیات «نصر ۸» و تصرف ارتفاعات «گرده رش» و عبور از رودخانه «قلعه چولان»، امکان گسترش نیروها در غرب این رودخانه و حرکت بهسوی شهر مهم «سلیمانیه» فراهم شد. برای تحقق این هدف، باید ارتفاعات مهمی چون «قمیش»، «دولبشک» و «الاغلو» به کنترل در میآمد. اما با فرا رسیدن زمستان و بارش برف سنگین، تردد نیروها و تجهیزات با مشکل جدی مواجه بود.
در این شرایط، فرماندهی قرارگاه خاتمالانبیا (ص) تصمیم گرفت جادهای جدید و ایمنتر برای پشتیبانی عملیات طراحی کند. این مأموریت به واحدهای مهندسی جهاد سازندگی واگذار شد تا جادهای جایگزین به نام جاده فاطمه زهرا (س) احداث شود؛ مسیری که بتواند بهصورت مستقیم یگانهای رزمی را به ارتفاعات حساس شمال ماووت برساند.
جاده فاطمه زهرا (س) از جنوب ارتفاعات «ژاژیله» آغاز و بهصورت موازی با رودخانه قلعه چولان بهسوی شمال شرق امتداد داشت. هدف از ساخت آن، ایجاد دسترسی به ارتفاعات «الاغلو»، «شیخ محمد» و «گوجار» بود. این جاده با طول تقریبی ۸.۵ کیلومتر، به دلیل موقعیت صعبالعبور منطقه، یکی از دشوارترین پروژههای مهندسی در دوران جنگ تحمیلی محسوب میشد.
قسمت نخست جاده از جنوب ارتفاع ژاژیله تا انتهای قله ادامه داشت. این بخش به دلیل وجود زمینهای باتلاقی، مشکلات زیادی ایجاد کرد. گردانهای مهندسی جهاد خراسان و جهاد دامغان مسئولیتهای حمل شن، تراشهزنی و خاکبرداری را برعهده گرفتند. در برخی نقاط، به علت باتلاقهای عمیق ناشی از باران و سیلاب، کامیونهای سنگین نیز قادر به عبور نبودند.
از آنجا که جاده فاطمه زهرا (س)، در زمستان ۱۳۶۶، بیش از ۱۲۰ هزار آواره عراقی را به سمت خاک ایران منتقل کرد، بهعنوان یک شاهراه حیاتی، ساختار لجستیکی نیروهای خودی را در مناطق کوهستانی شمال عراق متحول کرد. این جاده نهتنها مسیر پشتیبانی عملیات بود، بلکه یک عنصر حیاتی در موفقیتهای نظامی ایران در این دوران بود.
در مجموع، پروژه جاده فاطمه زهرا (س)، نمونهای از تلفیق «ایمان»، «دانش مهندسی» و «تلاش جهادگران» در دوران دفاع مقدس بود. این پروژه، نشاندهنده پیوند میان تخصص و اراده ملی بود، که توانست در سختترین شرایط جغرافیایی و آبوهوایی، مسیر پیروزی را برای رزمندگان ایران هموار کند.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
