مشکل «نبودِ نشانه» نیست؛ چرا معجزات دل‌ها را تکان نمی‌دهد؟

به گزارش وبسایت صنعت جهان، در آیات اولیه سوره شعرا، خداوند به پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌وآله یادآوری می‌کند که اگر مردم ایمان نمی‌آورند، این نشانه ضعف پیام نیست و نباید جان خود را به خطر بیندازد. این آیات تصویری عمیق از دلسوزی پیامبر برای هدایت انسان‌ها ارائه می‌دهد تا آنجا که گویی بار هدایت همه بر دوش اوست.

قرآن در این آیات مرزی روشن ترسیم می‌کند و می‌فرماید که هدایت اجباری نیست و ایمان، انتخابی آگاهانه است. در ادامه، قرآن به سنتی ثابت اشاره می‌کند و می‌فرماید که هرگاه نشانه‌ای تازه از آسمان برای مردم نازل می‌شود، بسیاری با بی‌اعتنایی از کنار آن عبور می‌کنند. مشکل، کمبود دلیل یا آیه نیست، بلکه دل‌هایی است که آمادگی پذیرش حقیقت را از دست داده‌اند.

آیات بعدی قرآن را ذکری معرفی می‌کند که از سوی خداوند نازل شده، اما مورد تکذیب قرار گرفته است. تعبیر ذکر، نشان می‌دهد که قرآن صرفاً کتابی برای دانستن نیست، بلکه یادآور حقیقتی فراموش‌شده در فطرت انسان است.

قرآن سپس نگاه انسان را به طبیعت معطوف می‌کند، نشان می‌دهد که زمین، گیاهان و رویش‌های گوناگون، همگی نشانه‌های روشن قدرت الهی‌اند. تنوع آفرینش، نظمی که در دل آن نهفته است و روزی‌رسانی خداوند، همگی آیات روشنی هستند، اما باز هم بیشتر مردم ایمان نمی‌آورند.

در میان این هشدارها، دو صفت الهی بارها تکرار می‌شود، یعنی عزیز و رحیم. عزت خداوند، بیانگر قدرت شکست‌ناپذیر او در برابر طغیانگران است و رحمتش، نشان‌دهنده فرصت‌هایی است که پیش از عذاب به انسان‌ها داده می‌شود.

سوره شعرا با روایت تاریخی موسی علیه‌السلام و مأموریت بزرگ او به سوی قوم ستمگر فرعون آغاز می‌شود. توصیف قوم فرعون به عنوان قومی ظالم، نشان می‌دهد که مشکل اصلی، صرفاً کفر شخصی فرعون نیست، بلکه نظامی ستم‌پیشه و ساختاری مبتنی بر ظلم شکل گرفته است.

رسالت موسی، مقابله با این ساختار است. در آیات پایانی این بخش، گفت‌وگوی اولیه موسی و فرعون نقل می‌شود. فرعون به جای شنیدن پیام، به گذشته موسی و ماجرای قتل اشاره می‌کند تا اصل دعوت را به حاشیه ببرد. پاسخ موسی اما هوشمندانه است؛ او خطای گذشته را می‌پذیرد، اما آن را نتیجه گمراهی پیشین خود می‌داند و بر نعمت هدایت الهی تأکید می‌کند.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان