پروژههای جهش تولید مسکن در نقطه صفر قرار دارند/ پروژههای مسکنی با کسری ۴۰ درصدی منابع مالی آغاز میشوند
به گزارش وبسایت صنعت جهان، امین بیدی عضو انجمن سازههای فولادی ضمن اشاره به فعالیتهای اخیر در حوزه پروژههای صنعتی، عنوان کرد که پروژه کوره ذوب با ستونهای ۳۲ متری و دهانه ۶۰ متری بدون ستون میانی و وزن ۳۵۰۰ تن بهطور کامل تحویل داده شده است.
وی در ادامه به تجربه انبوهسازی و صنعتیسازی مسکن اشاره کرد و گفت که سرعت اجرا عامل اصلی اقتصادی شدن پروژههای ساختمانی است. برخی از مجموعهها با استفاده از روشهای نوین و صنعتیسازی، پروژهها را در بازه زمانی هشتماهه به پایان رساندهاند. در حالی که بسیاری از پروژهها به دلیل طولانی شدن زمان اجرا، با وجود افزایش شدید قیمتها، همچنان نیمهتمام باقی ماندهاند.
بیدی تأکید کرد که حیات صنعت انبوهسازی و سازه کشور به صادرات گره خورده است. این مجموعه تاکنون بیش از ۵ میلیون دلار صادرات سازه داشته و در پروژههای مهمی از جمله نیروگاه ۳ هزار مگاواتی رومیلِه بصره، کارخانههای صنعتی در استانهای مختلف عراق و همچنین پروژههایی در کشورهای آفریقایی و منطقه اقیانوس هند حضور داشته است.
وی انتقاد کرد که ضعف سرمایهگذاری داخلی در بخش مسکن باعث شده است که پروژههای دولتی در این حوزه در پنج سال گذشته عملاً تعریف نشده باشند. شرایط اقتصادی و بیثباتی، امکان سرمایهگذاری را کاهش داده است. نتیجه این وضعیت، خروج نیروهای متخصص، سرمایه و تجهیزات از کشور است.
بیدی خاطرنشان کرد که نیاز سالانه کشور به مسکن حدود ۶۰۰ هزار واحد است، در حالی که میزان واقعی تولید مسکن در سالهای اخیر بهمراتب کمتر از این رقم بوده است. کاهش شدید صدور پروانههای ساختمانی زنگ خطری جدی برای آینده بازار مسکن محسوب میشود.
عضو انجمن سازههای فولادی، با اشاره به ظرفیت بالای صنعت فولاد کشور، گفت که ایران با تولید بیش از ۳۳ میلیون تن فولاد در سال، توان بالایی برای صادرات سازههای فلزی با ارزش افزوده بالا دارد. توسعه صادرات خدمات مهندسی و سازهای، بهویژه به کشورهای منطقه، میتواند یکی از راهکارهای اصلی نجات صنعت ساختمان و انبوهسازی کشور باشد.
وی با اشاره به بحران مسکن در کشور، گفت که امروز و در همین شرایط بحرانی، نمونههای موفقی از ساختوساز صنعتی در کشور وجود دارد. در قلب شهر تهران ۱۵۰۰ واحد مسکونی با روش صنعتیسازی و استفاده از اسکلت فلزی و عرشه فولادی که در کارخانه تولید و در محل اسمبل شدهاند، طی حدود ۲۰۰ روز بهطور واقعی ساخته شده است.
بیدی با تأکید بر نقش کلیدی تأمین مالی در پروژههای مسکن، افزود که دولتها میتوانند بخش مهمی از تأمین مالی مسکن را مدیریت کنند، اما متأسفانه در سالهای اخیر این اتفاق نیفتاده است. پروژه «اقدام ملی مسکن» که در دولت آقای روحانی آغاز شد، با نامهای مختلف در دولتهای بعدی از جمله «جهش مسکن» ادامه پیدا کرد، اما این پروژهها در مجموع در نقطهای نزدیک به صفر قرار دارند و کمتر از ۱۰ درصد از حجم واقعی آنها اجرا شده است.
وی با اشاره به قانون جهش تولید مسکن، تصریح کرد که با وجود تصویب قانونی که بانکها را موظف میکرد ۲۰ درصد از تسهیلات خود را به بخش مسکن اختصاص دهند، عملاً هیچیک از بانکها به این تعهد عمل نکردند. وقتی تأمین مالی انجام نمیشود و زمین نیز بهدرستی تخصیص پیدا نمیکند، اجرای پروژه در اقتصادی با تورم ۴۰ تا ۵۰ درصدی و حتی بالاتر، با قیمت ثابت عملاً غیرممکن است.
بیدی راهکار عبور از این وضعیت را استفاده از قراردادهای مشارکتی و دولوپری دانست و گفت که در این مدل، دولت تأمینکننده زمین است و انبوهساز یا مجری صاحب صلاحیت، سرمایه و توان اجرایی را وارد پروژه میکند. سهمی از واحدها به دولت اختصاص مییابد تا به دهکهای کمدرآمد واگذار شود و سهم دیگر در اختیار سازنده قرار میگیرد؛ حتی میتوان از مدل اجارهداری حرفهای استفاده کرد تا درآمد حاصل، صرف ساخت واحدهای جدید شود. این روشها در دنیا تجربه شده و موفق بوده است.
عضو انجمن سازههای فولادی، با انت
