پیوند حیرتانگیز میان «رجا» و «خوف» در مناجات شعبانیه
به گزارش وبسایت صنعت جهان، مناجات شعبانیه یکی از میراثهای مکتوب و دعاهای مأثوره از خاندان وحی و اهلبیت عصمت و طهارت است. این دعا، فراتر از یک درخواست ساده برای حوائج دنیوی یا اخروی، نجوایی عارفانه با مضامین شامخ و محتوایی قدسی است که گویی از افقهای برتر وجود بر زبان جاری شده است.
در مورد مناجات شعبانیه، قاعدهای حاکم است که میتوان آن را «متن، دلیلِ بر سند» نامید. سید المراقبین، رضیالدین سید بن طاووس در کتاب ارجمند «اقبالالاعمال» این مناجات را از حسین بن خالویه روایت کرده است. این شخص از بزرگان موثق علمای شیعه محسوب میشود. با این حال، حتی اگر فرض را بر فقدان سند مکتوب بگذاریم، مضامین ملکوتی و آسمانی این دعا به قدری رفیع است که عقل سلیم نمیپذیرد این کلمات از منبعی غیر از چشمه وحی و قلب معصوم صادر شده باشد.
مناجات شعبانیه به لحاظ مخاطبشناسی، دعایی جامع است که هم حال «سالکان مبتدی» را در نظر دارد و هم احوال «واصلان منتهی» را. این دعا، پیوند حیرتانگیز میان «رجا» و «خوف» را نشان میدهد. امام (ع) در این دعا چگونه با خدا سخن میگوید. این یک نوع «نازِ عارفانه» در عین «نیازِ بنده» است. بنده میگوید: خدایا! اگر مرا به جرمم بازخواست کنی، من دست به دامن عفو تو میشوم.
این زبان مشترک اهل فراق و اهل وصال است. امام علی (ع) در حالی که خود در قله وصال قرار دارد، کلمات را میان این دو زبان (فراق و وصال) به گردش درمیآورد. این دعا، راهنمایی است که انسان را از حضیضِ مادیگرایی و سنگینی گناه، به اوجِ عز قدس و اتصال به منبع بیپایان عظمت هدایت میکند. این دعا، نه فقط برای خواندن در ماه شعبان، بلکه منشوری برای زندگی مؤمنانه و عارفانه در تمام فصول عمر است.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
