چرا امروز بیشتر از همیشه به حریم خصوصی نیاز داریم؟

به گزارش وبسایت صنعت جهان، در عصر حاضر، محافظت از حریم خصوصی اهمیت حیاتی یافته است. بسیاری گمان می‌کنند این نبرد نبردی شکست‌خورده است، اما این دیدگاهی نادرست است. حریم خصوصی شما همچنان در معرض خطر است و باید برای حفظ آن بکوشید.

حریم خصوصی، به اطلاعات انسانی مربوط می‌شود و اهمیت آن از آنجا ناشی می‌شود که اطلاعات انسانی، به دارنده آن اطلاعات قدرت می‌دهد تا بر انسان‌ها اِعمالش کند. اگر برای ما توانایی زیستن به عنوان انسان‌هایی اصیل، شکوفا و آزاد مهم است، باید به قواعد حاکم بر اطلاعات شخصی خود اهمیت دهیم.

ساختار بخش عمده‌ای از جامعه مدرن بر پایه اطلاعات استوار است. از خرید اینترنتی و خواندن خبر گرفته تا رای دادن و یافتن آدرس، ما پیوسته به اطلاعات متکی هستیم. در چنین «جامعه اطلاعاتی»، اطلاعات ما اهمیت دارد و در نتیجه، حریم خصوصی نیز مهم است.

بسیاری مفاهیم حریم خصوصی، امنیت و ناشناسی را با یکدیگر خلط می‌کنند. درک تفاوت این سه و زمان لازم بودن هرکدام، بسیار مهم است. حریم خصوصی (یا خلوت اطلاعاتی)، به این اطمینان اشاره دارد که داده‌های شما را تنها کسانی می‌بینند که شما مجوز داده‌اید.

امنیت، به توانایی اعتماد کردن به برنامه‌های مورد استفاده و اطمینان از اصالت طرف‌های مقابل مربوط می‌شود. در مرور وب، گواهی‌های «HTTPS» امنیت را برقرار می‌کنند و ثابت می‌کنند شما مستقیماً با وب‌سایت واقعی در ارتباط هستید و فرد مهاجم در شبکه نمی‌تواند داده‌های مبادله‌شده را بخواند یا تغییر دهد.

ناشناسی، به معنای توانایی عمل کردن بدون یک شناسه پایدار است. ابزاری مانند «تور» با تغییر نشانی اینترنتی و مسیر اتصال شما، این امکان را فراهم می‌کند. مفهومی نزدیک به آن، نام مستعار است که در آن شما با هویتی ثابت اما غیرواقعی (مانند یک نام کاربری) فعالیت می‌کنید.

این مفاهیم گاه هم‌پوشانی دارند. ایده‌آل برای بیشتر افراد، جایی است که هر سه این مفاهیم با هم جمع شوند، اگرچه در عمل، ممکن است مجبور به انتخاب و اولویت‌بندی میان آن‌ها شویم.

آیا اگر «چیزی برای پنهان کردن ندارید» به حریم خصوصی نیاز ندارید؟ یک استدلال رایج علیه حریم شخص این ایده است: «اگر کار اشتباهی نمی‌کنی، چیزی برای پنهان کردن نداری.» این دیدگاهی گمراه‌کننده و خطرناک است.

باید میان حریم خصوصی و راز تفاوت قائل شد. آنچه در یک فضای خصوصی مانند توالت می‌گذرد، برای همه روشن است، با این حال شما در را می‌بندید. این، خواست حریم خصوصی است، نه پنهان کردن یک راز. حق داریم بخواهیم برخی اطلاعات شخصی (مثلاً درباره سلامت یا زندگی خصوصی‌مان) در دسترس همگان نباشد.

آیا حریم خصوصی فقط به معنی «کنترل» است؟ آیا این کنترل واقعی است؟ اغلب حریم خصوصی را «توانایی کنترل کردن دسترسی به داده‌های شخصی» تعریف می‌کنند. این تعریف، اگرچه به ظاهر جذاب است، در عمل اغلب با شکست مواجه می‌شود.

کنترل پیش‌فرض در بسیاری از برنامه‌ها و سکوهای دیجیتالی، بیشتر یک توهم است. یک تابلوی کنترل زیبا با ده‌ها تنظیمات که اغلب فاقد گزینه‌های واقعاً مطلوب کاربران (مانند «داده‌هایم را فقط برای خدمت به خودم استفاده کن») است.

راه‌کار عملی: چگونه از حریم خصوصی خود محافظت کنیم؟ حریم خصوصی باید به صورت پیش‌فرض و در طراحی نرم‌افزارها و خدمات گنجانده شود. اما تا آن زمان، ما نیز می‌توانیم اقداماتی انجام دهیم.

رمزهای عبور قوی و یکتاسازی: برای هر حساب کاربری، رمز عبور پیچیده، بلند و یکتایی بسازید. استفاده از یک مدیر رمز عبور مطمئن، مدیریت این رمزها را آسان می‌کند.

احراز هویت دومرحله‌ای (2FA): هرجا ممکن است، این لایه امنیتی اضافی را فعال کنید. حتی اگر رمز عبور شما لو برود، دسترسی به حساب بدون تایید دوم