چرا ایران امروز ماهوارهها را با پرتابگر روسی به فضا میفرستد؟
به گزارش وبسایت صنعت جهان، روز سهشنبه هفتم دیماه، ایران در همکاری مشترک با روسیه، سه ماهواره بومی را با استفاده از پرتابگر سایوز به مدار ۵۰۰ کیلومتری زمین تزریق کرد. این پرتاب نتیجه همافزایی توانمندیهای بخش خصوصی، نهادهای دانشگاهی و صنایع دفاعی کشور در تولید ماهوارههای سنجشی است.
سه ماهواره سنجشی در این پرتاب، عبارتند از ماهواره «کوثر» که با همکاری شرکت دانشبنیان «امید فضا» تولید شده، ماهواره «ظفر-۲» ساخته متخصصان دانشگاه علم و صنعت ایران، و ماهواره «پایا» تولیدشده در صنایع الکترونیک ایران (صاایران). این ماهوارهها از قابلیت پیشرفته تصویربرداری در طیفهای رنگی برخوردارند و در رده ماهوارههای سنجشی قرار دارند.
ماهواره «ظفر-۲» با دقت تصویربرداری ۱۵ متر طراحی شده است. ماهواره «پایا» قادر به ارائه تصاویر سیاهوسفید با دقت ۵ متر و تصاویر رنگی با دقت ۱۰ متر است. همچنین این ماهواره با تکیه بر پردازشهای ثانویه، پتانسیل ارتقای دقت تصاویر رنگی آن به ۵ متر وجود دارد. نمونه ارتقایافته ماهواره «کوثر» نیز در این پرتاب، مجهز به capability تصویربرداری با تفکیک مکانی ۴ متر است.
پرتاب ماهوارهها مستلزم تزریق دقیق ماهواره در مدار تعیینشده است. این ملاحظه فنی باعث میشود گاهی برای پرتاب ماهوارههای حساس از ظرفیتهای بینالمللی استفاده شود. هر ماهواره باید در مدار مشخص و تحت شرایط دقیقی تزریق شود تا به بالاترین سطح از مأموریت تعیینشده خود برسد.
پرتابگر سایوز یکی از قابلاعتمادترین راکتهای فضایی جهان است. تاکنون بیش از ۱۷۰۰ پرتاب موفق با این پرتابگر انجام شده است. سایوز گزینهای مطمئن برای حمل ماهوارههای حساس به شمار میرود و توانایی پرتاب به مدارهای مختلف از جمله مدار نزدیک زمین یا لئو را دارد.
چشمانداز آینده ایران در توسعه فضایی، تثبیت تدریجی فناوری ماهواره و پرتابگرهای بومی است. استفاده از توان بینالمللی همچنان یک ضرورت حرفهای تلقی میشود. امروزه کارآمدترین مدل برای دستیابی به تعداد پرتابهای بالا در کوتاهترین زمان و تشکیل منظومههای ماهوارهای، بهرهگیری از الگوی ترکیبی است.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
