از طوفان نوح تا صاعقه عاد و ثمود/ هشدارهای قرآن برای انسان امروز
به گزارش وبسایت صنعت جهان، تاریخ گواه است که اقوامی که نافرمانی کردند، نابود شدند و تنها ایمانداران نجات یافتند. از نوح و عاد تا ثمود و شعیب، قرآن پر است از داستانهایی عبرتآموز که هشدار میدهد مسیر خطا میتواند سرنوشت ما را تغییر دهد. آیا امروز ما در همان مسیر قرار داریم؟
همه ادیان الهی و مکاتب تربیتی، پیروان خود را به درس آموزی از سرگذشت پیشینیان و مقایسه موقعیت خود با آنان دعوت میکنند. اسلام نیز به طور گسترده مسلمانان را به سیر در آفاق و انفس، توام با تفکر و اندیشه در سرگذشت دیگران فراخوانده است. شکی نیست که این فراخوانی، به دلیل تاثیر چشمگیری است که این عمل، بر رفتار انسان دارد.
قرآن کریم در آیات متعددی، مخاطبان خود را به تفکر در فرجام اقوام گذشته و عبرت گرفتن از آن فرا می خواند. در این نوشتار به صورت اجمالی به سرگذشت و فرجام برخی از اقوام گذشته خواهیم پرداخت.
قوم حضرت نوح (علیه السلام)
قوم نوح (ع) مردمی بت پرست بودند و بت های گوناگونی را می پرستیدند. آنها پس از آدم (ع) و ادریس(ع) و پیش از قوم عاد و حضرت هود (ع) زندگی می کردند. قرآن کریم از حضور نهصد و پنجاه ساله نوح در میان قومش به عنوان رسول الهی خبر می دهد.
قوم نوح (ع) در واکنش به دعوت توحیدی آن حضرت از او گریزان می شدند. آنها برای اینکه سخنان وی را نشنوند و او را نبینند، انگشت در گوش خود فرو می کردند و لباس های خود را بر سر می کشیدند. آنان همچنین بر حق ناپذیری خویش پافشاری می کردند و به شدت تکبر می ورزیدند.
حضرت نوح (ع) به قوم خود هشدار داد که در صورت ایمان نیاوردن به خدای یگانه، به عذاب الهی گرفتار خواهند شد: «فَقَالَ یَا قَوْم اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لکُمْ مِنْ إِلَهٍ غَیْرُهُ أَخَافُ عَلَیْکُمْ عَذابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ». اما آنها به رغم تلاش های فراوان حضرت نوح (ع) ایمان نیاوردند و گفتند وی در این باره با آنان جدال زیادی کرده است و اگر راست می گوید، عذابی را که وعده میداد بیاورد: «قَالُوا یَا نُوحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَأَکْثَرْتَ جِدَالَنا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقِینَ». آن حضرت فرمود آمدن عذاب فقط در گرو اراده خداست و هر وقت او بخواهد عذاب کند، آنها نمی توانند پیشگیری کنند «قَالَ إِنَّمَا یَأْتِیکُمْ بِهِ اللَّهُ إِنْ شَاءَ وَ مَا أَنْتُمْ بِمُعْجِزِینَ».
در این مدت فقط شمار اندکی به وی ایمان آوردند و بیشتر آنان بر کفر و بت پرستی خویش پایداری و حضرت نوح (ع) را تکذیب کردند: «وَ مَا آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِیلٌ»؛ آن حضرت با اشاره به نقش کافران قوم در گمراهی مردم و نیز پیدایش نسلی فاجر و کافر از آنان، از خدا خواست همه آنها را نابود کند: «وَ قَالَ نُوحٌ رَبِّ لَا تَذَرْ عَلَی الْأَرْضِ مِنَ الْکَافِرِینَ دَیَّارًا * إِنَّکَ إِنْ تَذَرْهُمْ یُضِلُّوا عِبَادَکَ وَ لَا یَلِدُوا إِلَّا فَاجِرًا کَفَّارًا».
در نتیجه به طوفان بلا مبتلا گشتند و هلاک شدند: «فَأَخَذَه
