از «مارکز» تا «ساموئل بکت»؛ ۱۰ نویسنده برتر ادبیات پستمدرن
به گزارش وبسایت صنعت جهان، ادبیات مدرنیستی در اوایل قرن بیستم در کانون جریان ادبی قرار داشت و پس از جنگ جهانی دوم، جنبشی جدید در ادبیات سربرآورد با عنوان «پستمدرنیسم».
پستمدرنیسم، جنبشی ادبی است که تلاش میکند تا از مطلقانگاری معنا اجتناب کند و بر بازی با واژگان، تجزیه جملات به عبارات پراکنده، بیان فراداستان و قصههایی بینامتنی تاکید کند. این جنبش ادبی در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی، در واکنش به ناتوانی ادبیات مدرن برای یافتن معنا در پرتو نقض قابل توجه حقوق بشر در جنگ جهانی دوم، سربرآورد.
از نمونههای بارز در این جنبش میتوان به «رنگینکمان جاذبه» نوشته توماس پینچن، «سلاخخانه خانه شماره ۵» اثر کورت ونهگات و «تبصره ۲۲» رمانی از جوزف هلر اشاره کرد.
نویسندگان پستمدرن مانند جان بارت، ساموئل بکت، ایتالو کالوینو، دان دلیلو، جان فاولز، جوزف هلر، گابریل گارسیا مارکز، توماس پینچن، کورت ونهگات و دیوید فاستر والاس، بر دوری از معنا، تشدید و تایید چندپارگی و بینظمی و حتی آغاز تغییرات بزرگ در سنتهای ادبی تاکید کردند.
ادبیات پستمدرن ۵ ویژگی مهم دارد: پذیرش تصادفی بودن اتفاقات، سبکسری و لودگی، پراکندهگویی، فراواقعیت و ارجاعات درون و بینامتنی. این جنبش ادبی در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در جهانگیر شد و نویسندگان زیادی را تحت تأثیر خود قرار داد.
منبع: ایسنا
