امام علی (ع)؛ وقتی خدا تاریخ را با تولد و شهادت معنا کرد

به گزارش وبسایت صنعت جهان، زندگی امام علی بن ابی‌طالب (ع) یک خط پیوسته معنا است که از تولد تا شهادت، الهی است.

دکتر محمدرضا سنگری، محقق تاریخ اسلام، در یادداشتی می‌نویسد: تولد در درون کعبه و شهادت در محراب مسجد، صرفاً دو افتخار شخصی یا دو اتفاق شگفت تاریخی نیست. این دو، زبان نمادین الهی با وجدان بشرند. خداوند با این زندگی قاب‌بندی‌شده، به انسان آموخت که کرامت، از کجا آغاز می‌شود و به کجا باید ختم شود.

کعبه در منطق قرآن، فقط یک بنای سنگی یا نقطه‌ای برای طواف نیست. قرآن با نگاهی ریشه‌ای، آن را نقطه آغاز همه حرکت‌های توحیدی معرفی می‌کند. این «اول بیت» فقط از نظر زمانی اول نیست؛ از نظر معنا، محور هدایت است.

تولد امام علی (ع) در کعبه، یعنی انتخاب الهی، یعنی بار سنگین‌تر مسئولیت. تاریخ زندگی امام علی (ع) شاهدی روشن است. این کرامت، او را به زهد، تنهایی، شمشیر عدالت و زخم زبان‌ها رساند.

کعبه، نماد توحید ناب است و امام علی (ع) کسی است که این توحید را از دیوار‌های عبادت‌گاه بیرون آورد و وارد زندگی اجتماعی کرد. قرآن، ایمان منزوی را نمی‌پذیرد؛ بار‌ها ایمان را همراه با عمل صالح می‌آورد.

امام علی (ع)، همین پیوند دشوار را عملی کرد. او خدا را فقط در خلوت شبانه و اشک‌های سحرگاهی نجست؛ خدا را در قضاوت، حکومت، تقسیم بیت‌المال و مواجهه با قدرت‌های طماع جست‌و‌جو کرد.

شهادت امام علی (ع)، یک ترور سیاسی صرف نبود؛ یک نماد الهی بود. کسی که عمر خود را در مدار خدا چرخانده بود، در لحظه جدا شدن از دنیا نیز، پیشانی بر خاک عبادت داشت. این تصادف نیست؛ این هماهنگی کامل آغاز و انجام است.

پیامبر اکرم (ص) سال‌ها پیش، این نقطه تقابل را پیش‌بینی کرده بودند؛ آنجا که فرمودند شقی‌ترین انسان‌ها، کسی است که فرق امام علی (ع) را در محراب عبادت می‌شکافد.

زندگی امام علی بن ابی‌طالب (ع) پاسخی عمیق به انسان معاصر است؛ انسانی که میان ایمان و زندگی، سیاست و اخلاق، عبادت و مسئولیت اجتماعی شکاف می‌بیند. امام علی (ع) نشان داد می‌توان در متن جامعه ایستاد، قدرت داشت، تصمیم گرفت و در عین حال، بنده خدا ماند.

منبع: باشگاه خبرنگاران جوان