با ترندهای اینستاگرامی و باکلاس شو
به گزارش وبسایت صنعت جهان، یک مکانیزم روانشناختی قدیمی به نام «اثر کشور مبدأ» سبب میشود که ما عاشق خرید محصولات با برچسبهای کشورهای توسعهیافته باشیم. این اثر به این صورت است که مغز ما به طور خودکار ازProducts با کشور مبدأ ژاپن، فرانسه یا دبی به عنوان سالم، باکیفیت، لوکس و ظریف تصور میکند.
در گذشته این اثر از طریق تبلیغات تلویزیونی یا بستهبندی محصول منتقل میشد. اما با ظهور اینستاگرام و تیکتاک، این اثر به طور چشمگیری افزایش یافته است. الگوریتم این پلتفرمها به طور دقیق میداند که وقتی ما یک ویدیو از ماچا یا شکلات دبی میبینیم، ۷ ثانیه بعد ویدیوهای مشابه بیشتری به ما نشان میدهد. در کمتر از یک ماه، مغز ما متقاعد میشود که «همه آدمهای باکلاس ماچا مینوشند» و اگر ما ننوشیم، عقب ماندهایم.
نتیجه این است که در سال ۱۴۰۴، فروش ماچا در تهران ۱۲ برابر شد، اما ۷۰ درصد خریداران این محصول در نظرسنجیهای غیررسمی گفتند که «طعمش را دوست ندارند، ولی نمیشود نخورند». همین داستان برای شکلات دبی تکرار شد؛ محصولی که بخش زیادی از مواد اولیهاش ایرانی است، اما چون روی جعبه نوشته «Made for Dubai»، مردم حاضرند برای هر ۱۰۰ گرم، ۴۵۰ هزار تومان بپردازند.
روانشناسان اجتماعی میگویند قویترین احساس در شبکههای اجتماعی، FOMO یا «ترس از دست دادن» است. این احساس به این صورت است که وقتی ما در شبکههای اجتماعی میبینیم که دیگران در حال نوشیدن ماچا، خوردن شکلات دبی و عکس گرفتن با کروسان هستند، مغز ما پیام فوری میفرستد: «اگر تو هم این کار را نکنی، از قافلهی آدمهای مدرن و جهانی جا میمانی». رسانهها تصویر را میسازند و روانشناسی ما را وادار به خرید میکند.
در جامعهای که ما زندگی میکنیم، دسترسی به جهان بیرون کم است. در چنین شرایطی، یک لیوان ماچا یا یک تکه شکلات دبی، دیگر خوراکی نیست؛ یک ویزا برای ورود موقت به دنیایی است که فکر میکنیم از ما بهتر است. اینستاگرام فقط این ویزا را به ما نشان میدهد و میگوید: فقط کافی است این را بخری، تو هم آنجا خواهی بود.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
