رفتار امیر کبیر با وطن فروشان
به گزارش وبسایت صنعت جهان، امیرکبیر بهعنوان یکی از سیاستمداران برجسته ایران در دوران قاجار، در مورد اقلیتهای رسمی مذهبی و نقش آنها در کشور تاکید کرد. وی معتقد بود که با مهربانی و محبت این اقلیتها را از دامان استعمارگران خارج و از سوءاستفادههای آنها جلوگیری کرد. البته اگر در مورد جاسوسی از آنها چیزی کشف میشد، میتوانست با آنها برخورد کرده و آنها را نادیده گیرد.
امیرکبیر در این دیدگاه اشتباهی سیاسی داشت. او به خطرهای این اقلیتها پی نبرده بود و میزان کینه، عداوت و حسادت آنها نسبت به اسلام و مسلمین را درست ارزیابی نکرد. این اشتباه یکی از کارهای مهم در زندگی سیاسی امیرکبیر بود. اگر میخواست به دستور اسلام با آنها رفتار کند، چون آنها خارج از شرایط مذهبی بودند و تحت لوای اسلام خیانت میکردند، احترام خود را از دست داده و مستحق رفتار شدید بودند.
در اواخر دوران زمامداری خود، امیرکبیر خطر این اقلیتها را احساس کرده و به فکر چاره افتاده بود. او تصمیم گرفت که افرادی که وطنفروشی و توجه به اجانب با سرشت آنها عجین است و بیگانهپرستی و خدمت به استعمار برای آنها وظیفه یا طبیعت ثانویه است، در کشور مسئول پستی نباشند.
در این زمینه، یک مثال مهم وجود دارد. یک یهودی به نام «محمدبیگ» در شامات، نمایندهٔ امور تجارتی ایران بود. این یهودی در مسیر مصالح دشمنان ایران کارهایی انجام داد که به امیرکبیر رسید. امیرکبیر نامهای به «محمدخان» مصلحتگذار و نماینده سیاسی ایران در اسلامبول نوشت و در آن از سوء سلوک «محمدبیگ» در شام و حلب شکایت کرد. امیرکبیر میخواست که «محمدبیگ» از این شغل عزل شود و جای او را با کسی که شایسته و قابل باشد، بپوشاند.
منبع: کانال تلگرامی آب و آتش
