روابط پرتنش شاه و آمریکا؛ از حمایت تا بدبینی
به گزارش وبسایت صنعت جهان، آمریکا در دوران سلطنت محمدرضا پهلوی به عنوان یکی از بزرگترین حامیان سیاسی او شناخته میشود. با این حال، روابط ایران با آمریکا در برخی موارد به حالت بحرانی میرسید. این بحرانها به طور کلی ناشی از بدبینی شاه نسبت به برخی افراد بود.
در سال ۱۳۳۶، محمدرضا پهلوی در دورهای از بدترین روابط خود با آمریکا قرار گرفت. دولت منوچهر اقبال نتوانست رضایت کامل سیاست آمریکا را به دست آورد. اقبال در محافل سیاسی به عنوان «غلام خانه زاد» شناخته میشد و در این جو آشفته تلاش میکرد تا با بازی سیاسی میان سفارتهای آمریکا و انگلیس در قدرت بماند. با این حال، آمریکاییها با دیدی بیاعتمادی به او مینگریستند و او را یک مهره انگلیسی میشمردند.
در مقابل، انگلیسیها باید از اقبال حمایت میکردند، اما شبکه عوامل بریتانیا در ایران تحت نفوذ بلا معارض اسدالله علم قرار داشت که اقبال را مهمترین رقیب خود میدانست. در این دوران شاهد توطئههای گستردهای علیه دولت اقبال توسط باند علم بودیم. این توطئهها دولت اقبال را فلج کرد و عوامل علم به طور مستقیم و غیر مستقیم بیکفایتی اقبال را به سفارتهای آمریکا و انگلیس القا میکردند. تفتین و تحریکات علی امینی در واشنگتن نیز، که در آن زمان مغازلهگرمی را علم آغاز کرده بود، به اثبات بیلیاقتی شاه و اقبال در کاخ سفید کمک کرد.
در چنین شرایطی، اقبال به سرعت به تغییر در کابینه خود دست زد و مهرههای متحجر و آنگلوفیل از جمله علی اصغر حکمت را با مهرههایی که به نظر او مطبوع آمریکاییها بودند عوض کرد. با این حال، علم حاضر به همکاری نبود و همین برای فلج کردن دولت اقبال کفایت کرد.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
