فرار مقامات آمریکایی به پایگاههای نظامی
به گزارش وبسایت صنعت جهان، در یک روز پاییزی، کتی میلر، مادری با سه فرزند خردسال و همسر استیون میلر، مشاور جنجالی دونالد ترامپ و دست راست او در کاخ سفید، از خانهاش در محله ای امن و مرفه نشین واقع در شمال آرلینگтон ویرجینیا قدم به بیرون گذاشت. او با زنی روبه رو شد که نزد او آمد و با لحنی تهدیدآمیز گفت: «هرجا که بروی، دنبالت میآیم.»
این اتفاق درست با ترور چارلی کرک منطبق شده بود، اما چیزی نبود که تازه و غافلگیرکننده باشد. تهدیدها و فشارها مدت مدیدی بود که سایه ای سنگین بر زندگی خانواده میلر و سایر مقامات دولت ترامپ انداخته بود. در هفته های پیش از قتل کرک، فعالان ضد دولت ترامپ به طور مداوم در محله شمال آرا لینگتون علیه حضور خانواده میلر اعتراض می کردند.
استیون میلر مغز متفکر سیاست های ضد مهاجرتی ترامپ است. از این رو پوسترهایی در محله آنها نصب شد که آدرس دقیق خانه او را فاش و استیون را «نازی» خطاب می کرد که مرتکب «جنایات علیه بشریت» شده است. استیون میلر خیلی زود به فهرست رو به رشدی از مقامات ارشد انتصابی سیاسی دولت ترامپ پیوست که حالا به جای خانه های خود در محوطه های مسکونی نظامی اطراف واشنگتن زندگی می کنند.
این اتفاق نشانه ای واضح از قطبی سازی عمیق در جامعه آمریکاست، چیزی که خود دولت ترامپ در تشدید آن نقش مستقیم و بسزایی داشته است. شرایطی را رقم زده که برخی از این مقامات ارشد دولتی احساس کرده اند باید برای حفظ امنیت و جانشان، خود را از عموم مردم جدا کنند.
پس از آنکه دیلی میل آدرس آپارتمان کریستی نوم، وزیر امنیت داخلی آمریکا را فاش کرد، او از ساختمان مسکونی اش خارج شد و به خانه ای نقل مکان کرد که برای فرمانده گارد ساحلی در پایگاه مشترک آناکوستیای بولینگ، آن سوی رودخانه از پایتخت، اختصاص یافته بود. البته این موضوع به وزیر امنیت داخلی جنجالی ترامپ محدود نمی شود و هم مارکو روبیو، وزیر امور خارجه و هم پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا نیز در «ردیف ژنرال ها» در فورت مک نیر، محوطه ای نظامی در امتداد رودخانه آناکوستیای، زندگی می کنند.
هرچند بیشتر مقامات کابینه در خانه های خصوصی ساکن هستند اما شمار رو به افزایش پناهندگان دولت ترامپ به پادگان ها، توجه عموم و رسانه ها را به خود جلب کرده است. به این فهرست باید نام دن دریسکول، وزیر ارتش را که خانواده اش فقط نیمی از زمان در واشنگتن است، افزود. او حالا خانه ای را در پایگاه مشترک مایر هندرسون هال به تملک خود در آورده تا نامش در فهرست پناهندگان به پادگان افزوده شود.
مقام ارشد دیگری که رسانه های خبری به دلایل امنیتی مرتبط با تهدید خارجی خاص، نامش را فاش نمی کنند نیز پس از قتل کرک، خانه خصوصی اش را ترک کرد و به یک تأسیسات نظامی رفت. در این مورد، مقامات امنیتی به او توصیه کردند به مسکن نظامی نقل مکان کند. درخواست مسکن از سوی این همه مقام ارشد حالا مشکلی آشنا در واشنگتن را ایجاد کرده است: کمبود عرضه.
این ماجرا زمانی ملموس تر می شود که بدانیم وقتی تولسی گابارد، مدير اطلاعات ملی، در اوایل دوره دوم ترامپ درخواستی مبنی بر نقل مکان به مک نیر ثبت کرد اما به دلیل کمبود فضا، موفق نشد به این پادگان نقل مکان کند.
پیش تر نمونه های پراکنده ای از دولت های پیشین وجود دارد که اعضای کابینه در پایگاه ها ساکن بوده اند. رابرت گیتس، وزیر دفاع در دوران جرج دبلیو بوش و باراک اوباما در مجتمع نیروی دریایی در تپه پوتوماک، محوطه ای امن نزدیک وزارت امور خارجه، زندگی می کرد. مایک پومپئو، مدير سیا و وزیر امور خارجه نیز در دوره اول ترامپ، در پای
