فوران آتشفشان؛ جرقهای که آتش «مرگ سیاه» را در اروپا شعلهور کرد
به گزارش وبسایت صنعت جهان، یک فوران آتشفشانی عظیم در منطقهای استوایی، ممکن است زنجیرهای فاجعهبار از رویدادها را به راه انداخته باشد که به شیوع «مرگ سیاه» در قرن چهاردهم میلادی در اروپا منجر شد.
در این حادثه، باکتری یرسینیا پستیس که عامل بیماری مرگبار طاعون است، از طریق ککهایی که روی جوندگان تغذیه میکنند به انسان منتقل میشد. این مسیری بود که با تغییرات اقلیمی، فرصت لازم برای آغاز یکی از مرگبارترین فصلهای تاریخ بشر را پیدا کرد.
پژوهشی جدید نشان میدهد که چگونه این فاجعهی طبیعی به مرگبارترین دنیاگیری تاریخ بشر دامن زد. این پژوهش با ترکیب شواهد اقلیمی و اسناد تاریخی، نشان میدهد که فوران آتشفشانی قدرتمند در حدود سال ۱۳۴۵ میلادی، حجم عظیمی از خاکستر و گوگرد را در جو زمین پراکنده کرد و آسمان اروپا را برای چندین فصل تیره و تار ساخت.
مارتین باوخ از مؤسسه لایبنیتز آلمان و اولف بونتگن از دانشگاه کمبریج، توضیح میدهند که این زمستان آتشفشانی باعث سرمای شدید، بارشهای بیوقفه و در نتیجه، نابودی گستردهی محصولات کشاورزی در سراسر جنوب اروپا شد.
دانشمندان برای بازسازی دقیق آبوهوای آن دوران، به تحلیل حلقههای درختان کهن روی آوردند. آنها در درختان کوههای پیرنه در اسپانیا، مجموعهای نادر از «حلقههای آبی» مربوط به سالهای ۱۳۴۵، ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ میلادی را کشف کردند.
مطالعهی تاریخی نشان میدهد که در پی تغییرات اقلیمی، قحطی سراسر ایتالیا را فرا گرفت و قیمت غلات سر به فلک کشید. دولتشهرهای قدرتمند ایتالیایی مانند جنوا و ونیز، برای جلوگیری از مرگومیر ناشی از گرسنگی، در سال ۱۳۴۷ میلادی یک طرح اضطراری برای واردات گستردهی غلات از سرزمینهای تحت کنترل مغولان در اطراف دریای سیاه و دریای آزوف اجرا کردند.
این اقدام هوشمندانه برای پیشگیری از قحطی، ناخواسته به فاجعهای بزرگتر منجر شد. کشتیهای تجاری ایتالیایی، همراه با محمولههای نجاتبخش غلات، مسافران ناخواندهای را نیز به خانه آوردند: موشها و ککهای آلوده به باکتری یرسینیا پستیس.
پژوهشگران نشان میدهند که مسیرهای دریایی کشتیهای حامل غلات، با نخستین نقاط ثبتشدهی شیوع طاعون در بنادر ایتالیا در سال ۱۳۴۷ همپوشانی تقریباً کاملی دارد. این رویداد طوفان کاملی از عوامل زمینشناختی، اقلیمی، کشاورزی و اقتصادی بود.
منبع: زومیت
