نفوذ مخفیانه ناسا در خانه تک تک ما!
به گزارش وبسایت صنعت جهان، ناسا از زمان شکلگیری خود در سال ۱۹۵۸، به اکتشافات فضایی غیرنظامی و تحقیقات هوانوردی اختصاص داده است. این آژانس فضایی در طول سالها، مشغول انجام اکتشافات خیرهکننده در منظومه شمسی بوده است.
تولیدات ناسا در زندگی روزمره ما
لوگوی ناسا به موشکهایی اشاره دارد که به سمت فضا پرتاب میشوند و در پسزمینه فضانوردانی را نشان میدهند که در محیطی پرستاره راهپیمایی فضایی میکنند. اما شاید کمتر کسی بداند که تلاشهای تحقیق و توسعه ناسا، منجر به تولید و ساخت فناوریهایی شده که ما در زندگی روزمره از آنها استفاده میکنیم.
نکته جالب اینجاست که برخی از اشیا و فناوریهایی که مهندسان ناسا به هنگام حل این مشکلات طراحی کردند، در همین کره زمین هم کاربردی و مفیدند. دستگاههایی که به ما در تمیز نگهداشتن خانه کمک میکنند، ابزارهایی که امنیت عزیزانمان را تضمین میکنند و حتی دوربینهای سلفی محبوب ما همگی رد پای ناسا را بر خود دارند.
جاروبرقیهای شارژی (بیسیم)
در مأموریتهای آپولو در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، ناسا متوجه شد که برای جمعآوری نمونهها از سطح ماه، به ابزارهای قابلحمل و با باتری نیاز است. مرکز پروازهای فضایی گادرد ناسا با همکاری Black & Decker یک مته تخصصی را طراحی کردند که بتواند در جاذبه صفر کار کند و درعینحال، قدرتش را برای یک کارکرد طولانی حفظ کند.
این مته توسعهیافته، زیربنای خط تولید محصولات مصرفی Black & Decker شد. آنها در ژانویه ۱۹۷۹، Dustbuster را معرفی کردند؛ جاروبرقی بیسیم و دستی محبوبی که برای تمیز کردن پلهها، مبلمان و مکانهای صعبالعبور بود. موفقیت این محصول به دلیل راحتی کار نظافت با آن بود.
حسگرهای تشخیص دود خانگی
باوجودی که قدمت حسگرهای تشخیص دود به سال ۱۸۹۰ میلادی برمیگردد، اما ناسا برای استفاده خودش آن را بهبود بخشید. در دهه ۱۹۷۰، ناسا در شراکت با Honeywell درصدد توسعه یک سیستم تنظیمپذیر تشخیص دود برای Skylab، اولین ایستگاه فضایی آمریکا برآمد.
اختراع ناسا، یک حسگر تشخیص دود یونیزاسیون با حساسیت قابل تنظیم بود که در تکامل حسگرهای خانگی آتی تأثیر چشمگیری داشت. سالها بعد کمپانی هانیول یک حسگر تشخیص دود با باتری پشتیبان و باتری خودشارژشونده ساخت که به یکی از پیشرفتهترین سیستمهای هشدار برای مصارف مسکونی تبدیل شد.
دوربینهای تلفن هوشمند
وقتی مشغول کاوش در دنیای ناشناختهها هستید، ضبط تصاویر اتفاقی حیاتی و سرنوشتساز است. دوربینهای فضایی ابتدایی، دستگاههای بزرگ و پرمصرفی بودند که فضای زیادی را در فضاپیماهای ناسا اشغال میکردند. درعینحال میبایست تجهیزات عکاسی در ماهوارهها هم پیادهسازی میشد.
در دهه ۱۹۹۰، ناسا تصمیم به بهبود حسگرهای تصویر برای نسل جدیدی از اکتشافات فضایی گرفت. اوج تحقیقها در آن دوره، فناوری CMOS (نیمهرسانای اکسید فلز مکمل) بود که توسط تیمی در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) توسعه یافت. نوآوری کلیدی در فناوری CMOS، حسگر فعال پیکسل بود که کیفیت تصویر را بالا برده و درعینحال ۱۰۰ برابر کمتر از حسگر استاندارد آن زمان (CCD)، انرژی مصرف میکرد.
حسگرهای CMOS را میتوان در همهچیز، از دوربینهای ویدیویی حرفهای گرفته تا دوربینهای پشتیبان خودرو، دوربین اصلی تلفنهای هوشمند و دوربین سلفی جلو یافت.
لنزهای مقاوم در برابر خش
دکتر تد وایدوِن، عضو ناسا، وقتی در مرکز تحقیقات Ames، بر روی یک سیستم تصفیه آب برای فضاپیماها کار میکرد، بهصورت ناخواسته زمینه ساخت
