پرندگان گمشده پس از ۲۰۰ سال به گالاپاگوس بازگشتهاند
به گزارش وبسایت صنعت جهان، پس از یک قرن سکوت، جزیره فلوریانا در مجمعالجزایر گالاپاگوس دوباره به زندگی بازگشته است. یلوه گالاپاگوس، پرندهای خجالتی که سالها در این جزیره منقرضشده فرض میشد، دوباره دیده شده است.
در سال ۱۸۳۵، چارلز داروین در جزیره فلوریانا این پرنده را مشاهده کرده بود. اما بعد از آن، آنقدر زمان گذشت که تصور میکردند این پرنده منقرض شده است. اما حالا، با اجرای پروژه حذف شکارچیان مهاجم در اواخر سال ۲۰۲۳، حیاتوحش در این جزیره دوباره زنده شده است.
در جزیره فلوریانا، موشها و گربههای وحشی که قاتل خاموش تخمها و جوجهها بودند، حذف شدهاند. این اقدام به اکوسیستم این جزیره امکان داده است تا دکمه شروع مجدد را فشار دهد. اکنون، برای افراد که در فلوریانا قدم میزنند، تماشای یلوههایی که با آرامش راه میروند، صحنهای عادی شده است.
پائولا سانگولکی، زیستشناس دریایی، میگوید: «باورکردنی نیست؛ صدایش را میشنوید و خودش را میبینید. انگار این پرنده در تمام این سالها فقط منتظر فرصت بود.» یلوه تنها پرندهای نیست که در جزیره فلوریانا دوباره دیده شده است. کبوترهای گالاپاگوس، مارمولکهای گدازه و گکوها که تا سال گذشته کمیاب بودند، اکنون همهجا دیده میشوند.
دانشمندان این پدیده را «انفجار آنی حیات» توصیف میکنند. طرح بعدی دانشمندان برای جزیره فلوریانا جسورانهتر است: بازگرداندن ۱۲ گونه دیگر که از زمان داروین منقرض شدهاند، از جمله لاکپشتهای غولپیکر.
در حال حاضر، جزیره فلوریانا در حال تبدیلشدن به ماشین زمانی است که اکوسیستم را به ۲۰۰ سال قبل بازمیگرداند. شگفتانگیزترین بخش ماجرا، تغییر رفتار پرندگان است. سونیا کلایندورفر، رفتارشناس حیوانات، متوجه شده که سهره درختیهای کوچک جزیره دست به «انقلاب فرهنگی» زدهاند.
تا پیش از این، سهرهها آوازهای تکراری و سادهای میخواندند تا در میان جمعیت گم شوند و طعمهی جغدها نشوند. اما حالا که امنیت برقرار شده، ترس رنگ باخته است. سهرههای جوان آوازهای پیچیده و جدیدی ابداع میکنند؛ صداهایی شبیه وزوز یا ملودیهای ترکیبی که قبلاً حکم خودکشی را داشت.
پیش از پاکسازی، جزیره در تسخیر موشها بود. موشها حتی از چادرهای پژوهشگران نیز بالا میرفتند. بدتر از آن، حضور «مگس خونآشام پرندگان» بود که لاروهایش منقار جوجهها را از درون میخوردند. این آسیب باعث میشد پرندگان نتوانند درست آواز بخوانند و جفت پیدا کنند.
با حذف موشها و کنترل انگلها، نرخ موفقیت لانهگذاری به رکوردی تاریخی رسیده است. حالا جوجهها زنده میمانند، بزرگ میشوند و آوازهای نو سر میدهند. این جزیره اکنون یک آزمایشگاه زنده است که نشان میدهد وقتی فشار بقا برداشته شود، طبیعت چقدر سریع میتواند مسیر تکامل را تغییر دهد و خلاقیت را جایگزین ترس کند.
منبع: زومیت
