گاردین: پیمان آکوس یک فریب بزرگ آمریکایی «با تمام قوا» است
به گزارش وبسایت صنعت جهان، پیمان AUKUS که بهعنوان بازتعریف معماری امنیتی در منطقه هند-اقیانوسیه معرفی شد، نشانهای از قدرتیابی راهبردی غرب نیست، بلکه آیینهای تمامنما از بحران ساختاری در صنایع نظامی ایالات متحده و متحدانش است. روزنامه گاردین با صراحت این پروژه را «فریبی بزرگ» توصیف کرده و هشدار داده است که شعار «با تمام قوا به پیش» چیزی جز پوششی برای واقعیتهای تلخ اقتصادی، صنعتی و راهبردی آمریکا و بریتانیا نیست.
استرالیا در این معادله، نه یک شریک برابر، بلکه سپری پیشرونده برای منافع آمریکاست. میلیاردها دلار از منابع عمومی این کشور قرار است صرف پروژهای شود که زمان تحقق آن نامعلوم و هزینههای نهایی آن غیرقابل پیشبینی است. تجربههای گذشته نشان داده که چنین قراردادهایی اغلب با تأخیرهای دهساله و افزایش چندبرابری هزینهها همراه میشوند و در نهایت نیز محصولی تحویل داده میشود که از نظر فناوری، هنگام ورود به خدمت، از نسل روز عقب افتاده است.
دولتهای غربی با بزرگنمایی تهدید چین، افکار عمومی استرالیا را تحت فشار قرار دادهاند تا پذیرای نظامیسازی بیسابقه کشور باشند. اما در پشت این فضاسازی، واقعیتی ساده وجود دارد: واشنگتن بهدنبال آن است که استرالیا را به پایگاهی دائمی برای حضور نظامی خود در منطقه تبدیل کند. به این ترتیب، هزینه سیاسی و امنیتی هرگونه درگیری احتمالی در آینده، بیش از آنکه گریبان آمریکا را بگیرد، متوجه خاک استرالیا خواهد شد.
ساختار حقوقی و فنی این پیمان بهگونهای طراحی شده که استرالیا در عمل، کنترل کامل بر تجهیزات راهبردی خود نداشته باشد. فناوریهای هستهای مورد ادعا، تحت شدیدترین محدودیتهای صادراتی و امنیتی آمریکا قرار دارند و سابقه تاریخی نشان میدهد که واشنگتن در بزنگاههای سیاسی، از تحویل بهموقع یا کامل تجهیزات به متحدان خود خودداری میکند.
در سطح اجتماعی نیز، جامعه استرالیا با شکافهای عمیقی نسبت به این پیمان مواجه شده است. نگرانیهای مربوط به ایمنی هستهای، آلودگی زیستمحیطی و تبدیل شدن کشور به هدف مشروع در یک جنگ احتمالی، بهتدریج به دغدغههای جدی بخش قابل توجهی از نخبگان و افکار عمومی بدل شده است. با این حال، ماشین تبلیغاتی دولت و رسانههای اصلی، تلاش میکند این صداهای منتقد را به حاشیه براند و آکوس را بهعنوان یک «ضرورت تاریخی» جلوه دهد.
بریتانیا نیز با بحران چندلایهای روبهروست: فرسودگی زیرساختهای صنعتی، کمبود نیروی متخصص، وابستگی شدید به زنجیره تأمین خارجی و فشارهای اقتصادی ناشی از سالها سیاستهای ریاضتی. در چنین شرایطی، مشارکت در پروژهای به بزرگی آکوس، بیشتر به یک رؤیای نوستالژیک برای بازگشت به دوران امپراتوری شباهت دارد تا یک راهبرد واقعگرایانه.
حتی در سطح داخلی بریتانیا، مخالفتها با آکوس رو به افزایش است. کارشناسان مستقل هشدار دادهاند که هزینههای این پروژه میتواند فشار بیسابقهای بر بودجه عمومی وارد کند، آن هم در شرایطی که نظام سلامت، آموزش و خدمات اجتماعی این کشور با کمبود منابع مواجهاند.
واقعیت نگرانکننده آن است که جهانی که با بحرانهای واقعی، چون تغییرات اقلیمی، امنیت انرژی و بیثباتی اقتصادی روبهروست، شاهد رقابتهایی تسلیحاتی است که بیشتر از آنکه امنیت بیاورد، بر ناامنی میافزاید. آکوس در این معنا، نه «پیشروی با تمام قوا»، بلکه گامی دیگر در مسیر تعمیق بیاعتمادی و تسریع مسابقه تسلیحاتی در جهان است؛ مسیری که اگر اصلاح نشود، هزینههای آن نه بر دوش سیاستمداران، بلکه بر زندگی مردم عادی کشورها تحمیل خواهد شد.
منبع: باشگاه خبرنگاران جوان
