گمنامی به رسم حضرت زهرا(س)/ شهیدی که آرامگاهش را بینشان خواست
به گزارش وبسایت صنعت جهان، شهید مرتضی عبداللهی از جمله برجستهترین چهرههای نسل جدید مدافعان حرم است؛ جوانی که در اوج توان علمی و تخصصی در رشته مهندسی عمران، مسیر جهاد را برگزید و با نگاهی برخاسته از ایمان، معرفت و پایبندی عمیق به مکتب اهلبیت (ع)، جان خویش را در دفاع از مقدسات اسلامی تقدیم کرد. او که در نهم اسفند ۱۳۶۶ در محله نظامآباد تهران متولد شد، در روز ۲۳ آبان ۱۳۹۶ در نبردهای منطقه بوکمال و دیرالزور سوریه به شهادت رسید؛ رخدادی که او را در زمره شهدای ممتاز راه مقاومت قرار داد.
شهید عبداللهی در خانوادهای رشد یافت که فضای آن سرشار از خاطرات جهاد، ایثار و مجاهدت بود. سردار مصطفی عبداللهی، پدر وی، از فرماندهان تخریب نیروی دریایی سپاه در دوران دفاع مقدس است و بسیاری از شبهای کودکی مرتضی با شنیدن روایتهای جبهه، شهدا و رشادت رزمندگان سپری میشد. همین تربیت معنوی، زمینهساز نقطه آغاز مسیری شد که سالها بعد به شهادت او انجامید.
تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان صفا در محله عباسآباد گذراند؛ جوانی باهوش، پرتلاش و متواضع که به گفته دوستان و خانواده، از همان سالها روحی بزرگتر از سن خود داشت. پس از پایان دبیرستان، در رشته مهندسی عمران دانشگاه شاهرود پذیرفته شد و مسیر علمیاش را با جدیت ادامه داد.
وقتی در سال سوم دانشگاه مشغول تحصیل بود، خانواده برای سامان دادن به زندگی او اقدام کردند. نتیجه این تصمیم، ازدواجی ساده، بیآلایش و به دور از هرگونه تجمل بود. مرتضی در سال ۱۳۹۰ زندگی مشترک خود را آغاز کرد و در تمام سالهای پس از آن نیز این سادگی و زهد، در سبک زندگی او دیده میشد. بعدها همسر شهید در روایت زندگی او بارها تأکید میکند که مرتضی هرگز به دنبال رفاه و تجمل نبود و همواره رضای خدا و انجام تکلیف را در اولویت قرار میداد.
در اواخر سال ۱۳۹۴، شهید عبداللهی رسماً به استخدام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد؛ نقطه عطفی که مسیر زندگی او را وارد مرحلهای تازه کرد. در همان دوران بود که خبر تخریب و نبش قبر حجربنعدی کندی، از یاران پیامبر اکرم (ص) و امیرالمؤمنین (ع)، توسط گروههای تکفیری منتشر شد. این خبر تأثیری عمیق بر روحیه مرتضی گذاشت و او را در اندیشه دفاع از حریم اهلبیت (ع) مصممتر کرد.
از نگاه او، اگر تروریستها بتوانند به حرم حضرت زینب (س) دست یابند، بیحرمتیهایی به مراتب گستردهتر از واقعه حجر بن عدی رخ خواهد داد. همین دغدغه، در کنار شور اعتقادی و تربیت خانوادگی، باعث شد که مرتضی برای اعزام به سوریه جدیت بیشتری از خود نشان دهد. او برای آنکه شرایط اعزامش مهیا شود، مهارتهای تیراندازی، غواصی، پاراگلایدر و راپل را فراگرفت و بهویژه در تیراندازی به حدی مهارت یافت که به گفته استادش «میتوانست با تیراندازی نقاشی بکشد».
سرانجام در اردیبهشت ۱۳۹۵ برای نخستینبار به سوریه اعزام شد و ۴۰ روز در آنجا به اجرای مأموریتهای تخصصی پرداخت. حضور او به دلیل دانش مهندسیاش اهمیت دوچندان داشت و در کنار سردار شهید حاج قاسم سلیمانی، در عملیاتهای حیاتی نقشآفرینی میکرد.
عشق به گمنامی و وصیت متفاوت
یکی از مهمترین بخشهای زندگی شهید عبداللهی، وصیتنامه خاص و تأثیرگذار اوست؛ وصیتی که بازتاب گستردهای در میان مردم و علاقهمندان به فرهنگ ایثار و شهادت داشت. مرتضی در وصیتنامهاش بر موضوعی تأکید میکند که نشاندهنده اوج اخلاص و معرفت اوست: گمنام ماندن.
او میگوید:
«برایم سخت است که سنگ مزار داشته باشم و بیبی فاط
